|
|
|
دانشجوي دختر؛ حلقه پنهان پيوند علم، خانواده و تمدن |
|
|
|
روز دانشجو تنها يادآور جنبشهاي علمي و اجتماعي نيست، بلکه نشانه پيوندي عميق ميان علم، ايمان و مسئوليت تمدني است؛ پيوندي که در چهره دختر دانشجو تجلي مييابد. او حامل رسالتي دوگانه است؛ تربيت علمي و تربيت انساني، پلي ميان دانشگاه و خانواده، و معمار آيندهاي که در آن زن ايراني نه فقط جوينده علم، بلکه سازنده فرهنگ و هويت نسلهاست. در هياهوي جهان، دختر دانشجو ميتواند معناي حقيقي آزادي و پيشرفت را با عقل، ايمان و آگاهي بازآفريني کند؛ چرا که از دستان همين زنان، تمدن آينده ايران ساخته ميشود. |
|
|
زهرا خسروانجم در يادداشتي به مناسبت روز دانشجو روز دانشجو تنها يک مناسبت تقويمي نيست؛ يادآوري جايگاهي است که دانشگاه در تکوين آينده يک ملت دارد. و در ميان جمعيت دانشجويي، «دختر دانشجو» جايگاهي يکتا و برخاسته از رسالتي دوگانه دارد؛ رسالتي که هم ريشه در هويت اسلامي–ايراني او دارد و هم در مسئوليتهاي تمدنياش.
در نگاه اسلام، زن صرفاً يک عضو اجتماعي نيست؛ مربي انسان است. موجودي که ميتواند بذرهاي انديشه، ايمان و اخلاق را در جان نسلها بکارد. از همين روست که حضور دختران در دانشگاه، تنها يک مشارکت علمي نيست؛ ورود قلب خانواده به بطن توليد علم و فرهنگ است. دختر دانشجو، چه بخواهد و چه نه، حامل پيام خانواده به دانشگاه و پيام دانشگاه به خانواده است؛ پلي آرام اما اثرگذار ميان دو نهاد بنيادساز جامعه.
اگر دانشگاه موتور توليد فکر است، خانواده نيز کانون تربيت روح؛ و دختر دانشجو در ميانه اين دو ميايستد تا معمار تعادل باشد. او ميتواند با هويت روشن و باور محکم، فضاي دانشگاه را از سرگرداني فرهنگي برهاند، و در عين حال، خانواده را از فروپاشي ارزشها نجات دهد. در اوست که «علم» با «عاطفه»، «تعهد» با «تفکر» و «هويت» با «پيشرفت» جمع ميشود.
با اين حال، مسير دختر دانشجو خالي از چالش نيست. فضاي مجازي، جريانهاي فکري غربزده، فشارهاي هويتي، و تحقير نقش مادران ميکوشند تا زن را از ريشه خود جدا کنند؛ اما آن دختري که هويت اسلامي–ايراني را ميشناسد، ميتواند در برابر اين امواج بايستد. او با ايمان، عقلانيت و دانش، معناي حقيقي آزادي را بازتعريف ميکند: آزادي در انتخاب مسير حق، نه تقليد از هياهوي جهان.
دختر دانشجو، اگر خود را بشناسد، ميتواند آيندهاي را بسازد که در آن علم از خانواده جدا نيست و خانواده از تمدن دور نميماند. آيندهاي که زن در آن محور تربيت است، نه حاشيه مصرف. آيندهاي که دانشگاه در خدمت ساخت انسان است، نه توليد فرد بيريشه.
پس روز دانشجو، فرصتي است براي درک اين حقيقت که تمدن نوين اسلامي، بيش از هر چيز، از دستان و انديشههاي زناني آغاز ميشود که امروز در دانشگاهها درس ميخوانند و فردا جامعه را تربيت خواهند کرد.
فرزندان يک ملت، پيش از آنکه در کلاسها بنشينند، در آغوش همين زنان ساخته ميشوند؛ و جامعهاي که مربيانش استوار باشند، آيندهاش فرو نخواهد ريخت.
«و ما عندالله خيرٌ و أبقي.»
انتهاي پيام/* |