کد خبر: 150638 تاريخ انتشار: 1404/09/20 - 10:31
آئينهي تمام نماي ولايت؛ آئينهي تمام نماي ولايت؛ آئينهي تمام نماي ولايت؛
نقطه اتصال زمين و آسمان
ميشود «زن» بود و آيينه انعکاس انوار الهي؛ميشود «فاطمه» بود.
زني که نَبِياللّه نبود، اما به يُمن ذات عرشي و خصايص قدسياش، جبرئيل بارها بر او نازل ميشد تا تسکين قلب مهجورش باشد و مرهمي بر جسم زخمخوردهاش... «وَ کانَ يَأتيها جِبرئيل...»؛ الکافي، ج?، ص ???
که شکوه روح آسمانياش را بهروشني بازمينمايد.
صاحبِ سِرّ مستودَع، خبري از حال نبي در محضر ربالعالمين از برزخ دريافت ميکرد و آيين? آينده در برابرش گشوده ميشد.
نه تنها در کتاب وحي الهي، "هلأتي"، بلکه حتي در کتب مقابلان ولايت ـ از جمله "صحيح بخاري" ـ واژگان مدح و عظمت او، ناخواسته زبان به اعتراف گشودهاند.
ولايتمداري فاطمه(س) را عرشيان به نظاره مينشينند؛ استقامتش در احقاق حق، باطلِ طاغوتيان را به زانو درآورد.
آسمان وجودش به وسعت حلول ؛ الاَنجُمالزَّاهِرَه وَ الشُّموسالطَّالِعه، براي قطع دَابِرالظَّلَمَه...
اين فاطمه(س) بود. که باب خطبهخواني در دفاع از ولايت الهي را گشود؛ آموزگار زينبِي که خطبهاش، کاخِ ستمِ يزيديان را زيرورو کرد.
اُحُد و خَندَق و شِعب ابيطالب، خاطرات صبوريها و غمگساريهاي فاطمه(س) را خوب به ياد دارند؛ لقب «أمّأبيها» يادگاري از همان روزهاست که در صفحههاي تاريخ ثبت شد.
«اَلجَار ثُمَّ الدَّار» تنها نمونهاي از معارف ناب فاطمي است؛ گنجينهاي که براي شيعيان، درِ بيانتها به سوي فهمِ نور و ولايت گشوده است.
فاطمه(س)؛ ناميست براي شُکُوه زنِ الهي . معياري، در جدايي حق از باطل. الگويي، براي ولايتمداري. چراغي، در تاريکي تاريخ تا راه را از بيراهه توان شناخت.
مکتب فاطمي
حقيقتي بيغبار است، که از کنج خانهي کوچک اما الهيِ فاطمه(س) برخاست و تا بلنداي هميشگي آسمان حيات، تا نهايت تاريخ امتداد خواهد يافت.
فقط شبيه خودت هستي
فقط شبيه خودت زهرا (سلامالله عليها)
يادداشت: زينب گودرزي