|
|
|
روایت زنانی که از اعتیاد عبور کردند؛ درمانی فراتر از دارو |
|
|
|
مدیر یکی از مراکز ترک اعتیاد زنانه با بیان اینکه اعتیاد در زنان، اگرچه کمتر دیده میشود، اما آسیبهای عمیقتر و پنهانتری به همراه دارد، گفت : مراکز ترک اعتیاد زنانه تلاش میکنند با رویکردی متفاوت، مسیر بازتوانی را هموارتر کنند. |
|
|
از استان فارس - زنان در مسیر ترک اعتیاد با چالشهایی روبهرو هستند که صرفاً جسمی نیست؛ افسردگی، اضطراب، نقشهای خانوادگی و نگاه جامعه، مسیر درمان را پیچیدهتر میکند. مدیر یکی از مراکز ترک اعتیاد زنانه با تأکید بر نقش رواندرمانی، حمایت خانواده و آموزش مهارتهای زندگی میگوید: «درمان موفق زنان، نیازمند نگاه انسانی و چندبعدی است، نه صرفاً دارویی.»
اعتیاد در زنان، اگرچه کمتر دیده میشود، اما آسیبهای عمیقتر و پنهانتری به همراه دارد. از همینرو، مراکز ترک اعتیاد زنانه تلاش میکنند با رویکردی متفاوت، مسیر بازتوانی را هموارتر کنند.
خانم خوشرو، مدیر یکی از مراکز ترک اعتیاد زنانه، در گفتوگو با رنجبر شیرازی خبرنگار زناننیوز به تشریح تفاوتها، چالشها و تجربههای موفق این مراکز پرداخت.
او با اشاره به تفاوت مراکز زنانه و مردانه میگوید:
در مراکز مردانه، تجویز دارو با آزادی بیشتری انجام میشود، اما در مراکز زنانه بهدلیل شرایط جسمی و روانی خاص زنان، تجویز دارو با حساسیت و محدودیت بیشتری همراه است. به همین دلیل، درمان در زنان بیشتر بر پایه رواندرمانی و حمایتهای غیر دارویی پیش میرود.
به گفته این مدیر مرکز، خدمات ارائهشده در مراکز ترک اعتیاد زنانه صرفاً محدود به قطع مصرف مواد نیست.
رواندرمانی، درمان شناختی–رفتاری، مشاوره فردی و گروهی از خدمات اصلی ماست. زن باید بتواند ریشههای روانی اعتیادش را بشناسد، نه اینکه فقط مصرف را کنار بگذارد.
خانم خوشرو، افسردگی، اضطراب و اختلالات خلقی را از بزرگترین چالشهای زنان در مسیر ترک اعتیاد میداند و تأکید میکند:
بسیاری از زنان با بار سنگین احساس گناه، طردشدگی و ناامیدی وارد مرکز میشوند. اگر این مسائل درمان نشود، احتمال بازگشت بسیار بالاست.
او درباره نقش الگوهای موفق میگوید:زنانی که مسیر ترک را با تلاش و اراده طی کردهاند، وقتی تجربه خود را برای دیگران بازگو میکنند، امید واقعی ایجاد میشود. این انتقال تجربه، گاهی از هر درمانی اثرگذارتر است.
به گفته مدیر مرکز، توجه به نقش مادری و خانوادگی زنان از اولویتهای مراکز زنانه است.
زن فقط یک فرد نیست؛ همسر، مادر، خواهر و ستون عاطفی خانواده است. ما ناچاریم درمان را با در نظر گرفتن این نقشها طراحی کنیم.
در پاسخ به پرسشی درباره پیشگیری از بازگشت به اعتیاد، خانم خوشرو توضیح میدهد:
ادامه مشاوره، مراجعه منظم به روانشناس و مهمتر از همه، حمایت عاطفی خانواده نقش تعیینکننده دارد. وقتی خانواده همراه باشد، احتمال بازگشت بهمراتب کمتر میشود.
او تعامل با خانواده و جامعه را حلقه تکمیلی درمان میداند و میافزاید:
هدف این است که زن پس از ترک، دوباره به آغوش امن خانواده و جامعه بازگردد؛ نه اینکه احساس طردشدگی کند.
آموزش مهارتهای زندگی و اشتغالزایی نیز از دیگر محورهای مهم بازتوانی است.
یادگیری مهارتهایی مثل خیاطی، بافتنی یا مشاغل خانگی باعث میشود ذهن فرد درگیر شود و به استقلال مالی برسد؛ همین مسئله نقش مهمی در تثبیت ترک دارد.
در خصوص حفظ امنیت و حریم خصوصی زنان، مدیر مرکز تأکید میکند:مراکز زنان و مردان کاملاً جدا هستند و اطلاعات شخصی مراجعان بهصورت محرمانه نگهداری میشود. امنیت روانی زنان خط قرمز ماست.
او توصیهای جدی به زنان و خانوادهها دارد:قبل از شروع درمان، مشاوره ضروری است. فرد باید بداند این مسیر چیست، چقدر زمان میبرد و آیا آمادگی ادامه دادن دارد یا نه.
خانم خوشرو درباره ارزیابی عملکرد مراکز میگوید:برنامههای پایش وجود دارد، اما اثربخشی واقعی به میزان تخصص، تجربه و کیفیت مشاورههای هر مرکز بستگی دارد
به گفته او، حمایتهای دولتی و NGOها نقش مهمی در ارتقای خدمات دارند.
حمایت مالی از سوی دولت، بهویژه از طریق بهزیستی، میتواند مسیر درمان را برای زنان کمبرخوردار هموارتر کند.
در پاسخ به مقایسه ایران با سایر کشورها، این مدیر مرکز تصریح میکند:در ایران، کیفیت خدمات به مهارت مرکز، نوع حمایتها و انگیزه خود فرد وابسته است؛ همین تفاوتها باعث میشود تجربهها بسیار متغیر باشد.
او در پایان تأکید میکند که درمان اعتیاد زنان بدون توجه به روان، خانواده و آینده شغلی، ناقص خواهد بود؛ مسیری که اگر درست طراحی شود، میتواند به بازگشت زنان به زندگی سالم و مؤثر در جامعه منجر شود.
انتهای پیام /* |