|
|
|
تربیت انسانِ حقمدار در مکتب علوی؛ از نهجالبلاغه تا قیام حسینی |
|
|
|
نگاهی به سیره امام علی(ع) در نهجالبلاغه نشان میدهد که تربیت در مکتب علوی، فرایندی عمیق، تدریجی و انسانساز است؛ تربیتی که ثمره آن در قامت فرزندانی چون حسن، حسین، زینب و عباس(ع) تجلی یافته و قرنهاست اندیشه بشر را به تأمل واداشته است. |
|
|
ازآذربایجان شرقی،مینا رضوی در طی یادداشتی نوشت:نگاهی به تاریخ کافی است تا حسین(ع) را در میدانی ببینیم که جز حق نمیگوید و جز در مسیر حق گام برنمیدارد.
راه و مرام علی(ع) در قامت حسن،حسین، زینب و عباس،هویداست ؛تربیتی که ثمرهاش انسانهایی استوار، آگاه و آزاد است.
آثار این تربیت چنان ژرف و ماندگار است
که قرنهاست اندیشه بشر را به تأمل واداشته و کلاه از سر کودکِ عقل انداخته و او را به تعظیم درآورده است.این تربیت و خودسازی را میتوان در لابهلای نهجالبلاغه بهروشنی مشاهده کرد؛آنجا که حضرت علی(ع) در نامههای تربیتی خود، بهویژه در نامه خطاب به فرزندش امام حسن(ع)،الگوی جامعی از پرورش انسان ارائه میدهد.
در این نامه، امام نه تنها به «چه باید کرد» میپردازد،بلکه به «چگونه انسان ساختن» توجه دارد.حضرت علی(ع) در توصیهای بنیادین، نخست پیوند فرزند با خداوند را محور تربیت قرار میدهد و میفرماید:
«پسرم، تو را به ترس از خدا سفارش میکنم که پیوسته در فرمان او باشی، دلت را با یاد خدا زنده کنی و به ریسمان او چنگ زنی؛ چرا که چه وسیلهای استوارتر از پیوند تو با خداست، اگر رشته آن را به دست گیری.»
در ادامه، آن حضرت تربیت را فرایندی درونی و تدریجی میداند؛فرایندی که از دل آغاز میشود و به رفتار میانجامد.
از زنده نگاه داشتن دل با اندرز نیکو سخن میگوید،از مهار نفس با پرهیز از حرام،
از تقویت جان با یقین و از روشن ساختن عقل با نور حکمت.
حتی یاد مرگ و ناپایداری دنیا را نه برای ایجاد هراس،بلکه برای بیداری عقل و آرامش جان توصیه میکند.
تأکید امام بر شناخت تاریخ گذشتگان و تأمل در فراز و فرود روزگار نیز، نشاندهنده نگاه تربیتی ژرف اوست؛
نگاهی که انسان را از غفلت میرهاند و فرزند را به اندیشیدن، عبرت گرفتن و انتخاب آگاهانه فرامیخواند.
آنچه از این سیره عملی علی (ع) در تربیت فرزند برمیآید،نگاهی عالی و انسان ساز است که از هر بُعد در تعالی و رشد آدمی کارساز است.
انتهای پیام /* |