|
یادداشت |
|
حجاب؛ پیوند ایمان و آرامش در بنیان خانواده |
|
|
|
در روزگاری که مرزهای عفاف و حیا در معرض چالشهای فرهنگی و رسانهای قرار گرفته، حجاب بیش از آنکه یک پوشش ظاهری باشد، به نمادی از هویت، کرامت انسانی و عاملی مؤثر در تحکیم روابط خانوادگی تبدیل شده است؛ ارزشی که میتواند امنیت روانی و اعتماد متقابل را در کانون خانواده تقویت کند. |
|
|
از استان مرکزی شهرستان دلیجان؛ مریم اصلانی
نوشت: حجاب یکی از برجستهترین مؤلفههای فرهنگی و اجتماعی در جامعه اسلامی است که ریشه در ارزشهای الهی، اخلاقی و هویتی دارد. این مفهوم فراتر از یک پوشش ظاهری، نماد باور درونی و نوعی رویکرد فکری نسبت به جایگاه زن، خانواده و جامعه است.
در عصر حاضر که برخی جریانهای فرهنگی و رسانهای میکوشند مرزهای عفاف و حیا را کمرنگ سازند، اهمیت حجاب بهعنوان سپری برای حفظ کرامت انسانی و صیانت از بنیان خانواده بیش از گذشته احساس میشود.
کارشناسان حوزه خانواده بر این باورند که میان رعایت حجاب و استحکام روابط خانوادگی، ارتباطی معنادار وجود دارد. حجاب بهعنوان جلوهای از عفاف، بر نگرش و رفتار اجتماعی افراد اثر میگذارد و زمینه شکلگیری ارتباطاتی سالمتر را فراهم میآورد.
هنگامی که زن با حفظ پوشش و متانت در جامعه حضور مییابد، حرمت و وقار خود را پاس میدارد و از تقلیل جایگاهش به ابزاری برای نگاههای سطحی جلوگیری میکند.
این رویکرد، میتواند اعتماد متقابل میان همسران و آرامش در فضای خانواده را تقویت کند.
از منظر روانشناختی نیز، احساس امنیت و اطمینان در روابط زناشویی از عوامل کلیدی ثبات خانواده است. پایبندی به عفاف و مرزهای اخلاقی، به شکلگیری این امنیت روانی کمک میکند.
مردی که نسبت به تعهد و پایبندی همسر خود اطمینان دارد، با آرامش بیشتری زندگی مشترک را دنبال میکند و زنی که با آگاهی از ارزش درونی خویش، کرامتش را حفظ میکند، در تربیت فرزندانی با عزتنفس و اعتمادبهنفس نقشآفرینتر خواهد بود.
در سطح اجتماعی نیز گسترش فرهنگ عفاف و پوشش، میتواند در کاهش برخی آسیبهای اخلاقی و خانوادگی مؤثر باشد.
جامعهای که در آن حیا و اخلاق بهعنوان ارزش شناخته میشود، در برابر بحرانهایی مانند سست شدن روابط خانوادگی یا بحران هویت نسل جوان مقاومتر عمل میکند.
در مقابل، اگر نگاه مصرفمحور و ظاهرگرایانه بر روابط انسانی غلبه یابد، پیوندهایی که باید بر پایه اعتماد و تعهد شکل بگیرند، آسیب خواهند دید.
نگاه اسلامی به حجاب، نگاهی محدودکننده نیست؛ بلکه آن را راهی برای حفظ حرمت و آزادی حقیقی زن معرفی میکند. حجاب میتواند نشانه انتخاب آگاهانه و بیانگر اولویت کرامت انسانی بر جلوههای ظاهری باشد.
چنین نگرشی، بنیان خانواده را بر پایه احترام متقابل استوار میسازد و جایگاه زن را بهعنوان محور عاطفی و تربیتی خانواده تقویت میکند.
در عین حال، عفاف تنها مسئولیت زنان نیست.
مردان نیز موظفاند در رفتار، نگاه و روابط اجتماعی خود تقوای فردی و اجتماعی را رعایت کنند. خانواده سالم در سایه پایبندی متقابل زن و مرد به اصول اخلاقی شکل میگیرد؛ اصولی که ضامن سلامت روانی و فرهنگی جامعهاند.
نقش نهادهای فرهنگی و رسانهای در بازنمایی صحیح مفهوم حجاب نیز انکارناپذیر است.
معرفی الگوهای موفق از زنان محجبه در عرصههای علمی، فرهنگی و اجتماعی میتواند نگاه جامعه را از برداشتهای سطحی فراتر برده و حجاب را بهعنوان فرهنگی ریشهدار و افتخارآمیز معرفی کند.
در جمعبندی میتوان گفت حجاب پیوندی میان ایمان، اخلاق و خانواده است. زن محجبه با رفتار و پوشش خود نهتنها از ارزشهای شخصی و خانوادگی پاسداری میکند، بلکه به سلامت فرهنگی جامعه نیز یاری میرساند. خانوادههایی که عفاف و پوشش را در متن تربیت و روابط خود نهادینه میکنند، در برابر ناملایمات اجتماعی مقاومتر و درونیتر خواهند بود.
در دنیای پرهیاهوی امروز، حجاب یادآور وقار، تعهد و استقلال فکری است؛ نمادی از ایستادگی در برابر سطحینگریها. جامعهای که این ارزش را پاس بدارد، ضمن تحکیم بنیان خانواده، نسل آینده را با ایمان، آگاهی و کرامت انسانی پرورش خواهد داد. |