عضو هيئت مديره انجمن توليدکنندگان اسباب بازي ايران معتقد است که خانوادهها براي حذف برخي مخارج اضافي زندگي، نبايد اسباب بازي کودکان خود را از سبد خريد حذف کنند و حتي در خريد اين وسايل بايد نظر کودک هم اعمال شود.
به گزارش خبرگزاری زنان ایران - نسرين قرايي گفت: با کشتن لذت استفاده از اسباب بازي، يادگيري هم کشته مي شود، ضمن اينکه نبايد به زور براي کودک اسباب بازي خريداري کرد.
اين فعال حوزه کودک و اسباببازي در خصوص آموزش از طريق يادگيري با بيان اين نکته که امروز «سرگرمآموزي» در دنيا بسيار مطرح است و يکي از بهترين روشها براي يادگيري محسوب مي شود، افزود: سرگرمي، فعاليتي داوطلبانه است که افراد با ميل و رغبت واقعي و دروني سراغ آن مي روند و در عين اين که از آن لذت مي برند، ياد هم مي گيرند؛ بر همين اساس آموخته هايي که از طريق بازي و سرگرمي اتفاق مي افتد، در ناخوادآگاه ذهن آنها با ثبات بيشتري ثبت مي شود و پايدارتر خواهد بود.
وي در ادامه بازي را يکي از بازوهاي اصلي سرگرمي دانست و اظهار کرد: در بحث مشاوره تربيت فرزند براي والدين و همچنين ارائه آموزشها براي خود کودکان تا به امروز از طريق بازي و سرگرمي تأثيرات مثبتي را شاهد بودهايم؛ تحولي که در مهارتهاي شناختي حين بازي اتفاق مي افتد را نميتوان با هيچ چيزي مقايسه کرد.
قرايي با اشاره به اين نکته که براي يک کودک در سالهاي پيش از دبستان، بازي به عنوان يک زبان به شمار ميآيد، اضافه کرد: بازي بهترين ابزار در راستاي ارائه آموزش به کودک است و بايد گفت که کودک از طريق اسباببازي و بازي ميتواند مهارتهاي پايه زندگي را بياموزد و در زندگي خود به کار گيرد.
وي در خصوص جامعه مخاطب اسباببازي، تاکيد کرد: بزرگسالان به خاطر مشغله هاي روزانه و درگيري هاي روزمره اي که دارند، ناخوادآگاه زماني که اسم بازي و اسباب بازي که مي آيد، ذهنشان بر روي يک سري از افراد در سنين خاص متمرکز ميشود و بسياري از افراد فکر ميکنند که اسباب بازي مختص کودکان است نه بزرگسالان، اما به نظر من براي رفع اين مشکل نيازمند گسترش زيرساختهاي فرهنگي در حوزه اسباببازي هستيم.
وي با تأکيد بر اين مفهوم که امروز نيازمند گسترش زيرساختهاي فرهنگي در حوزه اسباببازي هستيم و هنوز به آنچه که در اين زمينه نياز داريم، دست نيافته ايم، تصريح کرد: متأسفانه به دليل هزينههاي بالاي زندگي، بسيار مشکل ميتوان اين نکته را در ذهن خانوادهها جا انداخت که اسباببازي نيز بايد به عنوان يک محصول مورد نياز در سبد فرهنگي خانوار قرار گيرد و به اين ليست اضافه شود.
قرايي ادامه داد: حوزه اسباببازي کشور در برخي از موارد با کمبود آگاهي و ترويج نسبت به بازي و همچنين يادگيري از طريق بازي مواجه است و رويدادهاي بسياري در مناسبتهاي مختلف در حوزه اسباببازي برگزار ميشود و به نظر مي رسيد که بهتر است ارگان و نهادهاي دولتي و متوليان مرتبط با موضوعات رويدادها، برنامه هاي مختلفي براي استفاده از اسباب بازي در حضور خانوادهها را برگزار کنند.
اين کارشناس حوزه اسباببازي، ادامه داد: امروزه به همت انجمن توليد کننده هاي اسباب بازي، رويدادهايي برگزار مي شود که به حمايت دولت نيازمند است تا ترويج آگاهي به شيوه اي پرقدرت تر ادامه پيدا کند.
قرايي با بيان اين نکته که آسيب شناسي و روانشناسي در حوزه انتخاب اسباببازي، زيرساختهاي مورد نياز را مي طلبد، گفت: خانواده ها موقع خريد اسباب بازي، کمتر سراغ خريد انواع فکري ميروند و اين امر به دليل نبود آگاهي است؛ در حالي که در بسياري از موارد ميبينيم که در برخورد اول، خانواده به دنبال خريد اسباب بازي فکري هستند اما در عمل اتفاق ديگري مي افتد و معتقديم که اگر تاثير اسباب بازي بر کل خانواده به درستي بيان شود، بدون شک در انتخاب اسباب بازي هم تأثير به سزايي خواهد گذاشت.
وي با تأکيد بر اين مساله که امروز چالشهاي بسيار زيادي پيش روي توليدکنندگان اسباببازي وجود دارد، افزود: مشکل جدي که امروز در حوزه توليد اسباببازي وجود دارد، اين است که وقتي توليدکننده نسبت به توليد يک بازي اقدام مي کند که اثر بخشي داشته باشد و از طرف خانوادهها، مخاطبان و مصرفکنندگان با اين پيام مواجه ميشود که دستورالعملهاي پيش رو بسيار طولاني است و خواهان اين هستند که دستورالعمل بازيها حجم کمتري داشته باشند؛ در چنين شرايطي بايد پرسيد که چگونه مي توان انتظار داشت يک بازي فرد را به تفکر دعوت کند؟ از اين رو بايد گفت که جامعه مخاطب اسباببازي در ايران، تمايلي به خواندن دستور العملهاي طولاني بازي ندارند.
قرايي درباره دليل استفاده نکردن از اسباب بازيهاي روميزي و فکري نيز، گفت: امروز جذابيت بازيهاي غير فکري و در نظر نگرفتن زمان مناسب خانواده ها براي همراهي کودک در حين استفاده از آنها، باعث شده است که کمتر به سراغ بازيهاي روميزي و فکري بروند و خانواده ها براي کودکانشان زمان بازي تعريف نميکنند و اين همراهي عميق در بازي را از فرزندانشان دريغ کرده اند.
کارشناس حوزه اسباب بازي با تأکيد بر اينکه بازي، علاوه بر جنبه سرگرمي و آموزشي بايد داراي زمينهاي باشد که مخاطب با آن ارتباط اوليه بگيرد، اظهار کرد: در بازيهاي روميزي، والدين حوصله بازي با کودک را ندارند که ريشه اين مساله در مشکلات فرهنگي است.
وي اظهار کرد: به دليل کمبود آگاهي، اطلاع رساني و ترويج در خصوص قدرت يادگيري از طريق اسباب بازي، اين تصور وجود دارد که فقط کودکان بايد اسباب بازي داشته باشند در حاليکه بزرگسالان هم مي توانند از آنها استفاده کنند و کودکان هم مي توانند مهارت هاي پايه زندگي را قبل از دبستان از اين طريق فراگيرند.
ايرنا
انتهاي پيام/م