حضرت خديجه بنت خويلد در جامعهاي اخلاقي و اجتماعي آسيبديده زندگي ميکرد، اما به عنوان «طاهره» شناخته شد. عفت و پاکدامني او تنها به معناي پرهيز فردي نبود، بلکه شامل استقلال شخصيتي، صداقت در تجارت و انتخاب آگاهانه همسر بود. در انديشه اسلامي، عفت به عنوان پايهاي براي قدرت سالم و ماندگار ديده ميشود، جايي که زنان ميتوانند با حفظ هويت معنوي خويش، در عرصههاي مختلف جامعه نقشآفريني کنند. شخصيت حضرت خديجه نمايانگر اين پيوند عميق ميان عفت و قدرت است.