خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - کودکان غزه؛ آينده‌اي که تباه مي‌شود
کودکي در نوار غزه با تعريف جهاني اين واژه فاصله‌اي نجومي دارد. از هر ده کودک، هشت تن حداقل يک بار در زندگي خود شاهد درگيري‌هاي مسلحانه شديد بوده‌اند. تروماي ناشي از شنيدن انفجار، از دست دادن عزيزان، و مشاهده ويراني خانه و مدرسه، عميق‌ترين زخم‌ها را بر روان اين کودکان مي‌زند. سازمان‌هاي حمايتي از «نسل از دست‌رفته» صحبت مي‌کنند؛ نسلي که با اضطراب پس از سانحه، افسردگي و شب‌ادراري دائمي دست‌وپنجه نرم مي‌کند. خدمات روان‌شناسي و بهداشت روان با وجود نياز مبرم، به شدت محدود است. بسياري از کودکان، خود را نه در آينده، بلکه در تکرار چرخه خشونت مي‌بينند.
حق آموزش، ستون فقرات ساختن هر جامعه‌اي، در غزه به شدت آسيب ديده است. مدارس به دليل کمبود بودجه، تراکم جمعيت بالا و خسارات ناشي از درگيري‌ها، اغلب در دو يا سه شيفت کار مي‌کنند. کيفيت آموزش به دليل فرسودگي معلمان، کمبود مواد آموزشي و فضاي نامناسب پايين است. بسياري از کودکان مجبور به ترک تحصيل و ورود به بازار کار غيررسمي و اغلب خطرناک مي‌شوند تا به اقتصاد خانواده کمک کنند. آمارها نشان مي‌دهد درصد قابل توجهي از کودکان به کارگرفته مي‌شوند، که خود نقض آشکار حقوق کودکي و قراردادهاي بين‌المللي است.
سلامت کودکان نيز قرباني محاصره و زيرساخت‌هاي فرسوده است. کمبود داروهاي حياتي، تجهيزات پزشکي و سوخت براي ژنراتورهاي بيمارستان‌ها، جان بسياري از کودکان بيمار را تهديد مي‌کند. شرايط بهداشتي نامناسب و عدم دسترسي کافي به آب سالم، منجر به شيوع بيماري‌هاي قابل پيشگيري شده است. سوءتغذيه، به ويژه در ميان کودکان زير پنج سال، نگراني عمده ديگري است که بر رشد جسمي و شناختي آنها تأثير مي‌گذارد و آينده جامعه را به مخاطره مي‌اندازد. هر کودکي در غزه، بار سنگين يک بحران انساني پيچيده را بر دوش مي‌کشد.
زنان غزه؛ ستون‌هاي فرسوده مقاومت
زنان غزه، در خط مقدم مقابله با اين بحران چندبعدي ايستاده‌اند. آنها اغلب سرپرست خانواده‌هايي هستند که مردان خود را در درگيري‌ها از دست داده‌اند. با اين وجود، بار مسئوليت مضاعف، بر دوش ساختارهاي اجتماعي-اقتصادي شکسته‌اي قرار دارد که فرصت چنداني براي توانمندسازي آنان قائل نيست. نرخ بيکاري در ميان زنان به طرز وحشتناکي بالا است و فرصت‌هاي شغلي محدود، اغلب با دستمزد نابرابر همراه است. بسياري از زنان مجبور به اتکا به کمک‌هاي انساندوستانه ناپايدار هستند، که عزت نفس و استقلال آنان را تحت تأثير قرار مي‌دهد.
دسترسي به خدمات بهداشتي باروري و سلامت زنان، يک چالش بزرگ است. بيمارستان‌ها با کمبود متخصصان زنان و زايمان، تجهيزات و دارو مواجهند. زناني که نياز به درمان‌هاي تخصصي دارند، اغلب با موانع اداري پيچيده و زمان‌بر براي خروج از غزه روبرو مي‌شوند، که گاه مرگ‌بار مي‌شود. خشونت عليه زنان، به ويژه در فضاي پراسترس و محصور، تمايل به افزايش دارد، اما سيستم‌هاي حمايتي و قضايي کافي براي رسيدگي به اين موارد وجود ندارد. ترس از انگ اجتماعي نيز بسياري از قربانيان را ساکت نگه مي‌دارد.
با تمام اين فشارها، زنان غزه فعالانه در جامعه خود مشارکت مي‌کنند. آنها در NGOهاي محلي، بخش آموزش و حتي در تلاش‌هاي بازسازي حضور دارند. اما اين نقش‌آفريني، بدون حمايت قانوني قوي از برابري جنسيتي و فراهم آوردن فضاي امن براي ابراز وجود، همواره شکننده است. مقاومت روزمره آنان براي زنده ماندن و حفظ خانواده، روايتي از صلابت است، اما اين صلابت نبايد به قيمت ناديده گرفتن حقوق اساسي آنان تمام شود.
وضعيت زنان و کودکان در غزه، يک فوريت انساني را فرياد مي‌زند. نقض حقوق آنان چندلايه و درهم‌تنيده است: از حق زندگي ايمن تا حق سلامت، آموزش و توسعه. اين بحران، ريشه در يک درگيري طولاني‌مدت سياسي دارد، اما تبعات آن مستقيم و بي‌واسطه بر شکننده‌ترين اعضاي جامعه فرود مي‌آيد. جامعه بين‌الملل، نهادهاي حقوق بشري و طرف‌هاي درگير، مسئوليتي اخلاقي و قانوني در قبال حمايت از اين گروه‌ها دارند. پايان دادن به محاصره، تضمين دسترسي بي‌قيدوشرط به کمک‌هاي انساندوستانه، سرمايه‌گذاري در بخش‌هاي بهداشت، روان‌درماني و آموزش، و احياي اقتصاد غزه، گام‌هاي ضروري براي شکستن اين چرخه معيوب رنج هستند. آينده غزه، بدون سرمايه‌گذاري روي زنان و کودکانش، آينده‌اي تاريک خواهد بود. صداي آنان بايد شنيده شود، رنج آنان بايد به رسميت شناخته شود و حقوق از دست‌رفته آنان بايد احيا گردد. زمان عمل، هم‌اکنون است.
انتهاي پيام/*