حضور کودکان سندروم داون در فعاليتهاي فرهنگي و هنري ميتواند زمينهاي را فراهم کند که اين کودکان در اجتماع بيشتر پذيرفته شوند و توانمنديهايشان ديده شود و بتوانند به عنوان يک انسان در جامعه نقش داشته باشند.
به گزارش خبرگزاری زنان ایران - حضور کودکان سندروم داون در فعاليتهاي فرهنگي و هنري ميتواند زمينهاي را فراهم کند که اين کودکان در اجتماع بيشتر پذيرفته شوند و توانمنديهايشان ديده شود و بتوانند به عنوان يک انسان در جامعه نقش داشته باشند.
«سندروم داون» يکي از متداولترين اختلالات کروموزومي مادرزادي است که باعث ميشود کودک مبتلا به اين سندروم در رشدش دچار عقب ماندگي شود که اصطلاحا به آن کودکان آهسته گام ميگويند. يعني آنها ديرتر از ساير همسن و سالان خود به يک رشد نسبي ميرسند. در سندروم داون در هر سلول به جاي ?? کروموزوم ?? کروموزوم ( يک کروموزوم x اضافه) وجود دارد. اين کروموزوم x اضافه جنسيت زنانه را در اين کودکان پررنگ ميکند و باعث ميشود اين کودکان ويژگيهاي رفتاري خاصي داشته باشند. مثلا اينکه اين کودکان بيش از اندازه مهربان و دوست داشتني ميشوند. به همين دليل، ارتباط با آنها بسيار آسان ميشود.
وقتي يک کودک سندروم داون به دنيا ميآيد، براي مدت نسبتا طولاني شرايط ذهني و رواني والدين و اعضاي خانوادهاش را به طرز غيرعادي تحت تاثير قرار ميدهد. برخي از خانواده ها اطلاعات چنداني نسبت به وضعيت خاص ذهني و جسمي فرزندشان ندارند و همين مشکلاتي براي اين کودکان به وجود ميآورد. اخيرا يک سريال در شبکه نمايش خانگي پخش ميشود به نام رهايم کن که يکي از نقشهاي محوري آن را يک کودک سندروم داون ايفا ميکند.
در اين سريال مادر راما، کودک مبتلا به اين سندروم، نميتواند فرزندش را بپذيرد و با طرد کردن فرزندش چتر حمايتي خود را از سر او برميدارد و نگهداري بچه را به پدرش ميسپارد. اين اتفاق، در خانوادههايي که کودک آهسته گام دارند، طبيعي است. مادران کودکان مبتلا به اين سندروم، در تمامي مراحل رشد و تربيت فرزندشان احتياج به کمکهاي ويژهاي دارند و بايد صبر و حوصله زيادي داشته باشد تا بتوانند به خوبي با فرزندش ارتباط برقرار کنند.
فيلم و سينما بهترين بازوي کمکي براي نمايش حضور عادي اين گروه در جامعه است و کمک ميکند که جامعه نيز براي تعامل با اين افراد علم و آگاهي بيشتري داشته باشد
در اين شرايط افراد نياز دارند که جامعه نيز آنها را بپذيرد؛ زيرا خود اين افراد در يک هالهاي از ابهام و سردرگمياند و اغلب يک نگرش ياسآوري دارند و احساسات بعضا متضادي از خود بروز ميدهند. مثل احساس همزمان طرد و حمايت! بدين صورت که هم فرزندشان را دوست دارند و هم نميتوانند او را بپذيرند که کنار آمدن با اين احساسات نياز به کمک يک متخصص دارد.
همچنين بديهي است که اين فرايند انتقال ذهني و رواني با توجه به ويژگيهاي مختلف پدران و مادران، در زمان متفاوتي اتفاق ميافتد، بنابراين کسي نميتواند اين والدين را مورد قضاوت قرار بدهد و بايد بدانيم که اين والدين بيش از هر چيزي نياز به حمايت و همدلي دارند.
رفتار جامعه ميتواند براي اين افراد بسيار موثر باشد. نکته مثبت در اين خصوص، داشتن يک رابطه خوب با اطرافيان است. بد نيست بدانيم ميشود استعدادهاي اين گروه را در راستاي علاقهمنديهايشان هدايت کرد. با اين کار، ميشود تجارب موفقيت آميز کودک را افزايش داد يا براي کودک، تجارب خوشايندي از فعاليتهاي مستقل و آزاد فراهم کرد. اين کودکان بعد از گذشت زمان با کمکهاي تخصصي ميتوانند مهارتهاي خودياري و آموزشي را ياد بگيرند. در واقع اگر بتوانند با انجام اين فعاليتها با افراد جامعه تعامل داشته باشند، به عنوان يک عضو عادي در جامعه پذيرفته ميشوند و اين امر در رشدشان بسيار مهم و موثر است.
به همين دليل نگاه هنرمندانه و سينمايي، زمينه بسيار خوب و مناسبي است براي عادي سازي حضور اين افراد در جامعه. حضور کودکان سندروم داون در فعاليتهاي فرهنگي و هنري ميتواند زمينهاي را فراهم کند که اين کودکان در اجتماع بيشتر پذيرفته شوند و توانمنديهايشان ديده شود و بتوانند به عنوان يک انسان در جامعه نقش داشته باشند. البته که فيلم و سينما بهترين بازوي کمکي براي نمايش حضور عادي اين گروه در جامعه است و کمک ميکند که جامعه نيز براي تعامل با اين افراد علم و آگاهي بيشتري داشته باشد.
حضور کودک مبتلا به سندروم داون در سريال رهايم کن مويد اين نکته است و مايه اميدواري براي تداوم چنين نگاهي، ضمن آنکه نگاه حمايتي و همراه با احترام به اين کودکان از جمله تاکيدات مهم اين سريال است که جنبه آموزشي نيز براي خانوادههاي درگير با اين پديده دارد.
ايرنا
انتهاي پيام/م