خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - در حسينه دلم شور و نواي برپاست ، در جغرافياي بي آلايش و بي پيرايه ي قلبم ، نام زيباي محبوبم سيدعلي نقش بسته است ، هروله کنان به عشق بوسه بردستانش با حنجره اي بغض آلود اما با دلي اميدوار کوچه کوچه ي قلبم را مي آرايم وحقارت دنيا و درماندگي واژه ها را در وصف وي مي نگرم ، در صف او بودن را تمام ايمان و باور مي بينم و در برابر او بودن را دنيايي بي سرانجام و پوچ...
عمود خيمه ي انقلاب مي بينمش و آنان که خراب وتشنه ي شهد ولايتش هستند را مي ستايم ، خلقت خويش را آميخته با مهر وي وعشق رويش را سرشته به آب و گل خويش مي دانم ، قطره اي از نم دريايش را ساحل امن خويش مي يابم و با عطر کلامش بيت الغزل معرفت را مي سرايم ، به شوق رسيدن به وصالش ازصهباي نگاهش و از شراب لب لعلش مست مي شوم ، درضيافت محبوب ، دل سوخته وعطشانم را سيراب مي نمايم واز ساغر نغمه هاي دلنشينش جامي مي نوشم...
روح خسته و بي رمقم را به دور ضريح دستان مجروحش به پرواز در مي آورم و دل غصه دار و بي تابم را به ولايت سرخش گره مي زنم ، تا مرحم دل بي تاب وبيقرارم باشد ، اي طليعه دارعشق ومهرباني ، اي ناخداي کشتي طوفان زده ي دل به دريا دادگان ، اي شهيد زنده ي انقلاب ، اي آشناي درد دردمندان ، آن هنگام که موج سياه فتنه ها ، فضا راغبارآلود مي کند ، تنها صراط مستقيم تو هستي که باشجاعت بي مثال علوي به ميدان مي آيي و با کشتي نجات بخشت ، پناه دلهاي سرگردان مي شوي و خليل گونه از ميان آتش ودود نمروديان ، تبر بردوش ، مجسمه هاي بي روح و دروغين دموکراسي منهاي دين را شجاعانه مي شکني وبا عصاي موسائيت برقلب سياه خفاشان شب پرست مي زني ، با دم عيسويت دل عاشقان را مي نوازي و آنگاه با خوي و خصلت احمدي«ص»به جمع مردمان تشنه ي کلام الهي مي نشيني ، پروانه ها مضطرب و بيقرار به دور شمع وجودت مي چرخند و به شکرانه ي ديدار يار ذره ذره مي سوزند و در لحظه هاي ناب وعرفاني باسرشک ديده به ياد پيرجماران مي بارند واز شورانگيزي عطر کلامت ، صفا مي يابند ...
اي فاتح قله هاي شرف ، اي برج استوارتقوا ، اي کهکشان عطوفت ، اي منظومه ي رشادت ، اي سالک شهرعرفان ، آيينه ي تمام نماي مکتب سرخ حسيني و امتداد راه پرفراز ونشيب خميني تو هستي ..‌.اي سرحلقه ي مردان مرد ، بهشتي پيشه با هنرت ، ازپيرخمين ، حکمت آموخته اي و با زبانت ذوالفقار عصر ما گشته اي ، با نطق گويايت ، درخليج طوفان به پا کرده اي و با اشاره ات ، باران بسيج برسر مردمان اين ديار ، شروع به باريدن کرده است...
بيخبران غرق در جهل را ، ملامت مي کنم که خوارج وار ، باجهل اشعري در دل و شمشير ابن ملجمي در دست ، سامري گونه درپي غصب سنگر و دين آمده اند ، درپنجه ي هوس غربيان استحاله و در سقيفه ، در پي تعبير خواب پريشان خود هستند ، غافل ازاينکه اين قافله ، خليل بت شکن دارد ، غافل ازاينکه مالک وعمار و اباذرهاي اين ديار ، شور حسيني در سر وعشق فاطمي در دل ، سلاح بردوش منتظر جهادند...اين واماندگان از خيل عاشقان ولايت نميدانند که تنها راه رسيدن به قله ، تذکره اي ست که عشق ومهرولايت برآن نقش بسته باشد..‌
اي کعبه ي دل هاي عشاق ، ديدگانت صراط راه ماست و بيت ساده و بي آلايشت خانه ي امن دلهايمان و چفيه ي معطر و بي ريايت بربام دلهايمان در اهتزاز است ، با اشک ديدگانت وضويي خواهيم ساخت و به ياد غربت مهدي فاطمه«س» ، برگرد قامت دلربايتان طواف محبت به جا مي آوريم و در محراب عشق ، درغيبت آن دردانه ي زهرا«س» نمازمهر و عطوفت به سوي تو اي قبله ي جان ، اقامه مي کنيم.‌‌..
اي گل طه ، برسرسجاده ي غربت ، با زمزمه ي دعاي عهد ، ندبه سر مي دهيم و در ساحل چشم باراني چشم انتظاران ، در اقيانوس بي کران غيبت ، همراه با خيل بي شکيب منتظران ظهور ، پايداري و صلابت و سلامتي شمارا ملتمسانه دعا ميکنيم و به انتظار استجابت ، آخرين امن اليجيب تا ظهور آن نور عالمتاب مي مانيم و تا زنده ايم به جز نقش رخ تو بر ديگر نقش ونگارها ، خط بطلان مي زنيم..‌.
به ياد غربت شما دل خويش و هزاران دلداده ات را چاهي خواهيم ساخت براي گفتن ناگفته هايت.‌‌..و عاجزانه از درگاه حي بي نياز ، مي خواهيم تا زماني نفس بکشيم که دم مسيحايي و دلنواز شما ، جان ودل دلدادگان ولايت را مي نوازد ، وگرنه اين مستي و دلدادگي بدون تو هيچ است.‌...