خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - اميرحمزه نژاد: فرانسه اين روزها شاهد ماجراهاي عجيب و غريبي است. فرانسه‌اي که تا چند ماه پيش شو آزادي و دموکراسي خواهي به نمايش مي‌گذاشت و رئيس جمهور آن با ضدانقلاب ايران ديدار مي کرد و براي اغتشاشگران دايه مهربانتر از مادر بود حالا چنان با مردم خود رفتار مي کند که گويي به جنگ با آنان رفته است و صحنه‌هايي از اعتراضات صنفي و بازنشستگان فرانسوي در شبکه هاي اجتماعي منتشر مي شود که حاکي از خشونت پليس اين کشور عليه خصوصا زنان و افراد کهن سال است.
يکي از تصاويري که بسيار قابل توجه است و چندين بار در همين فرانسه تکرار شده است کشيده شدن زنان معترض توسط پليس فرانسه روي زمين آنهم با موي سرشان است! اينکه چطور اين صحنه ها از فرانسه منتشر مي شود و فرد و مسئولي از کشورهاي غربي احساس مسئوليت نمي کنند بسيار جاي سئوال دارد.

در فيلم ويدئوي ديگري که منتشر شده يک پليس فرانسه يکي از زنان معترض را چنان با يک حرکت رزمي به زمين مي کوبد که وي نمي تواند ديگر از جاي خود بلند شود. خشونت در کشوري که خود را مهد دموکراسي مي داند آنقدر زياد و نهادينه شده که گويي فقط فرانسوي ها دموکراسي را به عنوان يک ابزار فشار براي ديگر کشورها به کار مي برند و آزادي بيان در فرانسه يک افسانه است که با خشونت تمام با آن رفتار مي شود.
سئوال ديگر اينجاست که افرادي چون «مصي علينژاد» که خود را طرفدار زنان مي دانند و شعار زن زندگي آزادي مي دهند نظري نسبت به برخورد شديد پليس فرانسه با بانوان ندارند؟!
در جريان اغتشاشات سال گذشته در ايران بسياري از جمله در فرانسه در يک اقدام به اصطلاح نمادين براي حمايت از آشوبگران و شعار زن زندگي آزادي موي سر خود را قيچي مي کردند اما حالا با کشيدن موي سر زنان فرانسوي در جريان اين اعتراضات آيا نبايد شاهد کمپين هاي «گيسو بران» باشيم؟!

مکرون اين روزها به نخست وزير خود دستور داده که اين اعتراضات بايد ظرف مدت 100روز برچيده شود. اما پيشتر در جريان آشوب هاي ايران پيام حمايت آميز از اغتشاشگران منتشر مي کرد و بيان مي کرد که « ما به مردم ايران به ويژه زناني که شجاعانه براي به دست آوردن آزادي حقوق بشر و آزادي هاي اساسي خود اعتراض مي کنند، احترام مي گذاريم.» اما حالا سطح احترام دولت فرانسه به رياست ماکرون را به خوبي به زنان مي بينيم تا حدي که آنان را از موي سرشان گرفته و روي زمين کشان کشان به بازداشتگاه مي برند.
فرانسه به خوبي نشان داد که تا چه ميزان نسبت به شعارهايي که مي دهد راستگوست اما در اين ميان بسياري از افراد هستند سعي دارند هنوز با همه واقعيت هايي که در بزنگاه هاي کشورهاي غربي مکشوف مي شود بازهم سراب اين کشورها را باور کنند. جالب است که بعضا تن به حضور در اين کشورها و زندگي در ان ها مي دهند و همين باعث مي شود که زندگي شان دچار مشکلات عديده اي شود.
از سوي ديگر فرانسه از رسانه ها براي القاي توهم آزادي در اين کشور استفاده مي کند و غرب نيز با حمايت رسانه اي از ان يک بت دموکراتيک مي سازد که حتي فيلم هاي سينمايي و سريال هاي مطرح هاليوودي پاريس را شهر ادبيات و عشق هاي رومانتيک توصيف ميکنند اما در واقعيت فرانسه را امروز به خوبي مي توانيم ببينم. از اين رو نقش رسانه ها در نشان دادن چهره بي نقاب فرانسه بسيار مهم و حياتي است.
فرانسه در قابي که رسانه هاي غربي نشان مي دهد پر از آرامش و عشق و زيبايي است اما قاب ديگري که هيچگاه در رسانه هاي غربي نمي بينم و بايد از لابه لاي شبکه هاي اجتماع آنرا دريافت کنيم همين خشونت هاي بي حد و حصر پليس فرانسه است.

تکليف افرادي مانند مصي علينژاد و دار و دسته ضدانقلاب مشخص است اما نقش سلبريتي ها برخي سينماگراني که ايران را در جشنواره هاي خارجي سياه نشان مي دهند و از کشورهايي مانند فرانسه به عنوان کشور رومانتيک سخن مي گويند چيست؟ چرا آنان درباره فرانسه اين روزها سکوت کرده اند؟! مگر واقعيت شعار آنان زن و زندگي و آزادي براي همه مردم دنيا نبود. با اين حال دراين بزنگاه ها بسياري از نگرش ها و واقعيت هاي دروني افراد مشخص شده و درواقع از حقيقت شعاري که سر مي دهند، رونمايي مي شود.
انتهاي پيام/*