خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - از همدان -مرضیه افزار فعال رسانه در یادداشتی نوشت:در دنیای غرب، به زن گفته می‌شود: «اگر می‌خواهی موفق باشی، مادری را کنار بگذار.»
«اگر استقلال می‌خواهی، باید از خانواده فاصله بگیری.»
موفقیت اغلب با جایگاه شغلی، درآمد، قدرت فردی و دیده‌شدن در عرصه عمومی تعریف می‌شود. در چنین نگاهی، مادری گاه به‌عنوان وقفه‌ای در پیشرفت، مانعی در مسیر رقابت یا عاملی برای عقب‌ماندن از دیگران تصویر می‌شود.
اما آیا این واقعیتِ است؟
آیا زن برای رشد جامعه باید خودش را فدای شغل یا جایگاه اجتماعی کند؟
آیا پیشرفت، تنها در بیرون از خانه معنا می‌یابد؟
در بسیاری از کشورهای غربی، زن میان دو انتخاب ظاهراً متضاد قرار می‌گیرد:
کار یا خانواده.
استقلال یا پیوند.
پیشرفت فردی یا تعهد عاطفی.
و این دوگانه‌سازی، او را در موقعیتی دشوار قرار می‌دهد؛ گویی باید بخشی از وجود خود را قربانی کند تا بخشی دیگر را حفظ کند. نتیجه این فشار، گاه احساس فرسودگی، تنهایی و حسِ همیشگیِ «کم‌بودن» است؛ چه کار را انتخاب کند و چه خانواده را.
اما در نگاه اسلامی، داستان متفاوت است.
در این نگاه، مادری نه محدودیت است و نه مانع؛ مادری یک مأموریت است. یک نقش تمدنی.
یک جایگاه سازنده و اثرگذار در شکل‌دهی آینده بشر.
زن در مقام مادر، صرفاً پرورش‌دهنده یک کودک نیست؛ او معمار شخصیت‌ها، بنیان‌گذار ارزش‌ها و نخستین آموزگار انسان است. نسل‌ها از آغوش مادر می‌آیند، اندیشه‌ها از نگاه او شکل می‌گیرند و هویت انسانی در گرمای حضور او معنا می‌یابد.
در این دیدگاه، مادری به معنای حذف زن از جامعه نیست؛ بلکه نوعی اثرگذاری عمیق و ریشه‌ای بر جامعه است. بسیاری از تحولات بزرگ، پیش از آنکه در میدان‌های سیاست و اقتصاد رخ دهند، در دامان مادران آغاز شده‌اند.
اسلام، کرامت زن را در نقش مادری کوچک نمی‌کند؛ آن را بزرگ می‌بیند، ارزش می‌دهد و برای آن منزلت قائل است. مادری یک انتخاب تحمیلی نیست، بلکه افتخاری آگاهانه و قدرتی نرم است که آینده را می‌سازد.
جامعه‌ای که مادری را کم‌اهمیت جلوه دهد، در حقیقت بنیان‌های فرهنگی و انسانی خود را تضعیف کرده است. زیرا تمدن، تنها با ساختمان‌ها و شرکت‌ها ساخته نمی‌شود؛ با انسان‌هایی ساخته می‌شود که در دامان عشق، تربیت و ارزش رشد یافته‌اند.
مادر بودن در اسلام، نشانه ضعف یا انزوا نیست؛ نشانه عظمت، صبر، آگاهی و قدرت تربیت است.
و زن، در همان نقشی که گاه در برخی جوامع مدرن کم‌رنگ شمرده می‌شود — یعنی مادر بودن — می‌تواند شکوه حقیقی خود را نشان دهد.
مادری محدودیت نیست؛ریشه‌ای است که درخت جامعه بر آن استوار می‌ماند.
مرضیه افراز فعال رسانه