خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - فارس در شهرستان بختگان - نجمه رنجبر روان‌شناس کودک و نوجوان در گفت و گوي تفصيلي با خبرنگارزنان نيوز به بررسي پيامدهاي اعتياد ديجيتال و روش‌هاي پيشگيري عملي پرداخته و در تعريف اعتياد ديجيتال و نشانه هاي آن گفت:اعتياد ديجيتال به استفاده افراطي، غيرقابل کنترل و آسيب‌زا از تلفن همراه، اينترنت و شبکه‌هاي اجتماعي گفته مي‌شود که عملکرد روزمره فرد را مختل مي‌کند. اين نوع اعتياد، مانند اعتياد به مواد مخدر يا قمار، باعث ترشح دوپامين(هورمون لذت) در مغز مي‌شود و فرد را به استفاده مداوم وسوسه مي‌کند.*علايم جسمي اعتياد به اينترنت:
افزايش يا کاهش وزن به علت عادت هاي بد غذايي يا کمبود فعاليت‌ فيزيکي .
سردرد ، گردن درد ، کمر درد ، نشانگان مجراي مچ دستي يا سندرم تونل کارپ ( نوعي درگيري عصب و مچ دست ناشي از فشار مداوم روي آن )
بهداشت شخصي نامناسب مثلاً ، به علت ماندن در اينترنت حمام نمي رود .
بي خوابي يا خواب نامنظم
خشکي چشم ، قرمزي چشم و ساير مشکلات بينايي
*علائم رفتاري اعتياد به اينترنت:
اغلب غذا را در جلوي کامپيوتر ، گوشي ، تبلت يا هر چيزي که با آن به اينترنت وصل شود صرف مي‌کند يا اصلا نمي‌خورد .
با اينکه بايد صبح زود بيدار شود ، اما تا ديروقت از اينترنت و فضاي مجازي استفاده مي‌کند .
تلاش‌هاي متعددي در جهت کاهش استفاده از اينترنت کرده که همه يا ناموفق بوده اند يا با موفقيت کمي همراه بوده اند .
با هر فرصتي که بدست مي‌آورد آنلاين مي‌شود .
وقتي بيشتري را آنلاين و وقت کمتري را صرف ارتباط با افراد در دنياي واقعي مي گذراند .
اغلب با بي اعتنايي به وظايف ديگرش بيشتر زمانش را در اينترنت مي‌گذراند .
اگر دانش آموز يا دانشجو باشد ساعات کمتري را صرف درس خواندن مي‌کند و بنابراين نتايج خوبي نمي گيرد .
به ديگران در مورد اينکه چه مدت آنلاين بوده است دروغ مي گويد .
چرا مغز نوجوان نسبت به پاداش‌هاي ديجيتال حساس‌تر از بزرگسالان است؟
هنگامي که کودکان وارد محدود? سني ده سالگي مي‌شوند، مغز آنها دچار تغيير اساســي شده که سبب مي‌شود کودکان به دنبال کسب پاداش‌هاي اجتماعي از جمله به‌دست آوردن توجه و تأييد همسالان خود باشند. بطور همزمان، ما گوشي‌هاي هوشمند را نيز به آنها تحويل مي‌دهيم بستر رسانه‌هاي اجتماعي مانند اينستاگرام، يوتيوب، تيک تاک و اسنپ‌چت، فرصت‌هاي حياتي و بسيار مهمي را براي تعامل فراهم کرده‌اند که آنها بخشي طبيعي از توسعه هستند؛ به‌ خصوص در زمان ِبيماري‌هاي همه‌گير (مانند کرونا)که منجر به انــزوايي شديد شده است.
اما همين بسترها نيز به طور روز افزون با مشکلات سلامت روان، شامل ِاضطراب، علائم افسردگي و نگراني‌هايي که فرد از تصوير بدن خود دارد، ارتباط يافته‌اند. پس چرا کودکان با خطر بالاتري از آسيب‌هاي رسانه‌هاي اجتماعي مواجه هستند؟ بياييد عميق‌تر کاوش کنيم.
پاداش‌هاي اجتماعي و مغز
بين سنين 10 تا 12 سالگي، تغييرات در مغز باعث مي‌شود که پاداش‌هاي اجتماعي مانند تعريف از مدل موي جديد کودک و يا خند? يک همکلاسي باعث شود که کودک ِدر اين رد? سني، شروع به تجرب? احساس رضايت بخش‌تري کند. به ويژه، گيرنده‌هاي «هورمون‌هاي شادي» که همان اکسي توسين و دوپامين هستند، در قسمتي از مغز به نام جسم مخطط شکمي تکثير شده، که همين موضوع، کودکان اين محدوده ي سني را نسبت به مورد توجه قرار گرفتن و تحسين شدن توسط ديگران، بسيار حساس‌تر مي‌کند.
درست در کنار جسم مخطط شکمي، پاليدوم شکمي که ناحيه‌اي از کليد مغز براي رفتارهاي انگيزشـــي مي‌باشد، قرار گرفته است. اين ساختارها، که در زيرِ قشرِ مغزِ اخيراً تکامل يافته، قرار دارند بخش‌هاي قديمي‌تري از مغز هستند که رفتارهاي غريزي را بر مي‌انگيزانند.
استفاده از رسانه‌هاي اجتماعي در بزرگسالي نيز با فعال شدن مراکز پاداش مغز مرتبط است، اما دو تفاوت کليدي ممکن است باعث کاهش آسيب در بزرگسالي – نسبت به دوران کودکي- باشد. اولاً بزرگسالان متمايل هستند که احساس پايداري از "خود" داشته باشند که اين احساس، کمتر به بازخوردي که همسالانشان به آنها مي‌دهند، متکي است. دوماً در بزرگسالان قشر پيش‌پيشاني مغزشان که ناحيه‌اي است که مي‌تواند در تنظيم پاسخ‌هاي هيجاني به پاداش‌هاي اجتماعي کمک کند، تکامل يافته‌تر است.»
چه اثراتي بر خواب، تمرکز و تحصيل نوجوانان ناشي از اعتياد ديجيتال مشاهده مي‌شود؟
اعتياد به تکنولوژي موجب کاهش تمرکز، افت تحصيلي و از دست رفتن انگيزه يادگيري مي‌شود. کودکاني که بيش از حد درگير بازي‌هاي رايانه‌اي يا فضاي مجازي هستند، معمولاً در انجام تکاليف و مسئوليت‌هاي درسي خود دچار مشکل مي‌شوند. از طرفي، کاهش تعاملات اجتماعي و انزواي تدريجي از ديگر تبعات اين اعتياد است. مهارت‌هاي ارتباطي و کار گروهي که از طريق تعاملات واقعي شکل مي‌گيرند، به مرور تضعيف مي‌شوند و کودک يا نوجوان از روابط سالم و مؤثر فاصله مي‌گيرد
.کاهش تمرکز و توجه: استفاده مفرط از فضاي مجازي مي‌تواند موجب کاهش تمرکز دانش‌آموزان در حين مطالعه و انجام تکاليف شود. آن‌ها ممکن است به راحتي از فعاليت‌هاي آموزشي منحرف شوند و بيشتر وقت خود را در شبکه‌هاي اجتماعي و بازي‌هاي آنلاين بگذرانند.
افزايش اضطراب و استرس: فضاي مجازي به دليل مقايسه‌هاي اجتماعي و فشارهاي رواني مي‌تواند موجب افزايش اضطراب و استرس در دانش‌آموزان شود. مشاهده تصاوير و محتواي دستکاري‌شده در شبکه‌هاي اجتماعي ممکن است احساس نارضايتي از خود را در دانش‌آموزان ايجاد کند.
مشکلات خواب: استفاده بيش از حد از فضاي مجازي، به‌ويژه در ساعات شب، مي‌تواند باعث اختلال در خواب دانش‌آموزان شود. نور صفحه‌ نمايش‌ها به‌ويژه از نوع LED مي‌تواند توليد ملاتونين (هورمون خواب) را مختل کرده و خواب را به تأخير بياندازد.
چگونه والدين مي‌توانند رفتار سالم در استفاده از گوشي و شبکه‌هاي اجتماعي را آموزش دهند؟
-به زبان ساده توضيح دهيد: به کودکان بگوييد که فضاي مجازي چيست و چگونه مي‌توانند از آن استفاده کنند. براي مثال، توضيح دهيد که فضاي مجازي مي‌تواند براي يادگيري و سرگرمي باشد، اما مانند دنياي واقعي نيازمند مراقبت است.
-مخاطرات را بيان کنيد: بدون ايجاد ترس، به کودکان بگوييد که خطراتي مانند ارتباط با افراد ناشناس يا مشاهده محتواي نامناسب ممکن است وجود داشته باشد و چگونه بايد از آنها اجتناب کنند.
-ايجاد قوانين مشخص
-تعيين زمان استفاده: زمان مشخصي براي استفاده از دستگاه‌هاي ديجيتالي تعيين کنيد و بر رعايت آن نظارت کنيد.
قوانين رفتاري: آموزش دهيد که چه رفتارهايي در فضاي مجازي مناسب هستند و چه مواردي بايد گزارش شوند (مثل پيام‌هاي ناپسند يا درخواست‌هاي غيرمعمول).
-استفاده از ابزارهاي کنترل والدين
اپليکيشن‌ها و تنظيمات کنترل والدين به شما کمک مي‌کنند تا دسترسي کودک به محتواي نامناسب را محدود کنيد.
سيستم‌هايي مانند تنظيمات حريم خصوصي در مرورگرها و برنامه‌ها نيز مي‌توانند مفيد باشند.
-در فعاليت‌ها شرکت کنيد: بازي‌ها يا ويدئوهاي آموزشي مورد علاقه کودک را بشناسيد و همراهي کنيد. اين کار علاوه بر نظارت، به تقويت رابطه ميان شما و فرزندتان کمک مي‌کند.
-پرسش و پاسخ: از کودکان درباره تجربياتشان در فضاي مجازي بپرسيد و آنان را تشويق کنيد که اگر با مشکلي روبه‌رو شدند، به شما اطلاع دهند.
-ترويج فعاليت‌هاي جايگزين
-تشويق به فعاليت‌هاي واقعي: فعاليت‌هايي مانند ورزش، هنر و کتاب‌خواني را جايگزين يا مکمل زمان حضور در فضاي مجازي کنيد.
-مدل‌سازي رفتار صحيح: والدين بايد خود نيز الگوي مناسبي در استفاده از تکنولوژي باشند، زيرا کودکان از رفتار بزرگ‌ترها الگوبرداري مي‌کنند.
-آموزش مهارت‌هاي انتقادي
به کودکان بياموزيد که هر چيزي در فضاي مجازي حقيقت ندارد و بايد محتواي آنلاين را با ديد انتقادي بررسي کنند.
آيا محدوديت زمان استفاده از تلفن همراه کافي است يا نياز به آموزش مهارت‌هاي خودکنترلي هم هست؟از موثرترين و در عين حال ساده ترين راه هاي ايجاد محدوديت براي کودکان جهت دسترسي به اينترنت و فضاي مجازي، تعيين مکان و زمان استفاده از سيستم هاي الکترونيکي است. پدر و مادرها بايد دقت داشته باشند تا متناسب با سن، نياز و علاقه کودکان، زمان معقول و مناسبي را براي استفاده از اينترنت انتخاب کنند. مثلا ممکن است براي يک کودک ? ساله، ?? دقيقه در روز، براي يک کودک ?? ساله، ?? دقيقه در روز و براي يک نوجوان ?? ساله، ?? دقيقه در روز زمان مناسبي براي استفاده از دستگاه‌هاي الکترونيکي مانند گوشي يا تبلت باشد. البته تعيين اين زمان‌ها به شرايط و ويژگي هاي هر خانواده بستگي دارد و ممکن است بسته به موقعيت تغيير کند.نه تنها زمان، بلکه محل استفاده از دستگاه‌هاي الکترونيکي نيز بسيار مهم است. پدر و مادرها بايد مانع از آن شوند که کودکان به صورت تنها در اتاق خودشان، تخت خوابشان يا جاهاي خلوت و بصورت يواشکي به فضاي مجازي وارد شوند. مناسب است کودکان در فضاي باز، پذيرايي يا جاهاي عمومي خانوادگي از سيستم هاي الکترونيکي استفاده کنند. اين کار باعث مي‌شود والدين بتوانند به راحتي کنترل داشته باشند که کودک چگونه، با چه افرادي و درباره چه مطالبي در فضاي مجازي صحبت مي‌کند.توجه داشته باشيد که محدوديت دسترسي کودک در موبايل و ويندوز با روش‌هاي بسيار زيادي ميسر است و اصولاً مي‌توان همه نوع محدوديت را براي استفاده از گوشي کودکان ايجاد کرد. تنها کافيست والدين وقت مناسبي را براي اين مورد در نظر گرفته و به صورت دائم ولي بدون وسواس، بر اين مورد نظارت داشته باشندتشويق به فعاليت‌هاي جايگزين اينترنت و فضاي مجازي نبايد تنها منبع سرگرمي و يادگيري کودک باشد. والدين بايد سعي کنند کودک را به فعاليت‌هاي جايگزين مشوق باشند. اين فعاليت‌ها مي تواند شامل بازي‌هاي فکري، هنري، ورزشي، علمي يا اجتماعي باشند. به عنوان نمونه، کودک را به بازي با اسباب‌بازي‌هاي آموزشي، نقاشي، خواندن کتاب، پياده‌روي، دوچرخه‌سواري، بازديد از موزه يا پارک، شرکت در کلاس‌هاي هنري يا ورزشي يا ديدار با دوستان و خانواده مي توان تشويق کرد. اين فعاليت‌ها باعث مي‌شود کودک توانايي‌هاي خود را يافته و تقويت کند، اعتماد به نفس پيدا کند، روابط اجتماعي خود را بهبود بخشد و سلامت جسمي و روحي خود را حفظ کند.
نقش بازي‌هاي آنلاين در ايجاد وابستگي و اعتياد ديجيتال چيست؟
اعتياد به بازي آنلاين به عنوان يک اختلال روانشناختي شناخته مي‌شود که در آن فرد به طور مداوم و بيش از حد به بازي‌هاي آنلاين مي‌پردازد، به نحوي که اين فعاليت بر زندگي روزمره و عملکرد اجتماعي، شغلي يا تحصيلي او تاثير منفي مي‌گذارد. اين نوع اعتياد معمولاً با تمايل شديد به بازي و ناتواني در کنترل مدت زمان بازي مشخص مي‌شود. اعتياد به بازي آنلاين مي‌تواند با احساسات شديد لذت و رضايت هنگام بازي و احساس ناراحتي و اضطراب در صورت عدم دسترسي به بازي همراه باشد.
نشانه‌هاي اعتياد به بازي‌هاي آنلاين
-افزايش زمان بازي: فرد به تدريج زمان بيشتري را صرف بازي مي‌کند و قادر به کاهش يا متوقف کردن آن نيست.
-ناديده گرفتن مسئوليت‌ها: وظايف شغلي، تحصيلي يا خانوادگي ناديده گرفته مي‌شوند و اولويت اصلي فرد بازي است.
-تغييرات رفتاري: تغييرات خلقي مانند تحريک‌پذيري، اضطراب يا افسردگي در صورت عدم دسترسي به بازي.
-انزوا از اجتماع: کاهش تعاملات اجتماعي و کاهش زمان صرف شده با خانواده و دوستان.
-مشکلات جسمي: مشکلات جسماني مانند خستگي چشم، دردهاي عضلاني و مشکلات خواب به دليل ساعات طولاني بازي.
چه علائمي در نوجوان نشان مي‌دهد که به فضاي مجازي بيش از حد وابسته شده است؟
يافتن تعادل مناسب بين ايمن نگه داشتن فرزندان و فراهم کردن آزادي کافي براي رشد شخصي سالم، مي‌تواند چالش‌برانگيز باشد. با اين حال، اين امر قابل دستيابي است.
به جاي اتکا صرف به کنترل‌هاي خارجي، والدين بايد به تقويت خودتنظيمي در کودکان بپردازند. اين هدف مي‌تواند از طريق آموزش خطرات آنلاين، تعيين انتظارات روشن و تشويق به انتخاب‌هاي مسئولانه محقق شود.
وقتي کودکان دليل قوانين را درک مي‌کنند، بيشتر تمايل دارند که آنها را دروني کرده و خودانضباطي را ايجاد کنند.
حفظ گفتگوي باز با کودکان درباره دلايل اجراي کنترل‌هاي والدين اهميت زيادي دارد. والدين بايد فرزندانشان را در فرآيند تنظيم اين کنترل‌ها مشارکت دهند و اهميت ايمني آنلاين را در حالي که نياز به حريم خصوصي و استقلال آنها را نيز تصديق مي‌کنند، توضيح دهند.
اين رويکرد مشارکتي، به جاي اينکه احساس کنترل يا عدم اعتماد را در کودکان ايجاد کند، حس درک و مالکيت را تقويت مي‌کند.
به جاي صرفاً محافظت از کودکان در برابر تمامي خطرات احتمالي آنلاين، بهتر است به آنها آموزش داد که چگونه با اين چالش‌ها مواجه شوند. گفتگو در مورد سناريوهاي مختلف آنلاين و بررسي روش‌هاي برخورد با موقعيت‌هاي متفاوت، مي‌تواند مهارت‌هاي حل مسئله آنها را تقويت کرده و آنها را براي تعامل آنلاين مستقل آماده کند.
اجراي کنترل‌هاي والدين نبايد به عنوان نقض اعتماد تلقي شود، بلکه بايد به عنوان ابزاري براي تضمين ايمني ديده شود. والدين بايد در مورد استفاده از ابزارهاي نظارتي با فرزندان خود صادق باشند و توضيح دهند که هدف از اين اقدامات، حفاظت از آنها در برابر آسيب‌هاي احتمالي است، نه تجاوز به حريم خصوصي آنها.
اجراي منصفانه قوانين و احترام به حريم خصوصي کودکان در چارچوب‌هاي معقول، به ايجاد محيطي از اعتماد و درک متقابل کمک مي‌کند.
چگونه والدين مي‌توانند بدون ايجاد تنش، کنترل مثبت بر استفاده ديجيتال فرزند داشته باشند؟آگاهي‌رساني و آموزش: خانواده‌ها بايد به فرزندان خود در مورد مزايا و معايب فضاي مجازي آموزش دهند. آگاه‌سازي از خطرات احتمالي مانند اطلاعات غلط، سوءاستفاده‌هاي آنلاين، تهديدات حريم خصوصي و اعتياد به فضاي مجازي مي‌تواند به دانش‌آموزان کمک کند تا از فضاي آنلاين به‌طور هوشمندانه استفاده کنند.
تنظيم قوانين و محدوديت‌هاي زماني: والدين بايد زمان مشخصي را براي استفاده از اينترنت و فضاي مجازي تعيين کنند. ايجاد محدوديت‌هاي زماني به دانش‌آموزان کمک مي‌کند تا از استفاده بيش از حد از اين فضا جلوگيري کرده و وقت خود را براي ساير فعاليت‌ها مثل مطالعه، ورزش و تحرک بدني و تعاملات اجتماعي واقعي صرف کنند.
نظارت و پيگيري فعاليت‌هاي آنلاين: والدين بايد به‌طور دوره‌اي نظارت کنند که فرزندانشان در فضاي مجازي به چه محتوايي دسترسي دارند و با چه افرادي ارتباط برقرار مي‌کنند. اين نظارت بايد به‌گونه‌اي باشد که فرزند احساس تحت کنترل بودن نکند، بلکه به‌صورت دوستانه و بر اساس اعتماد شکل گيرد.
گفتگو و ارتقاء ارتباطات خانوادگي: خانواده‌ها بايد فضاي باز و صميمانه‌اي را براي گفتگو در مورد فعاليت‌هاي آنلاين فرزندان خود ايجاد کنند. اين گفتگوها مي‌تواند به دانش‌آموزان کمک کند تا تجربيات خود را در مورد فضاي مجازي با والدينشان به اشتراک بگذارند و نگراني‌ها يا مشکلات خود را بيان کنند.
ايجاد الگويي مثبت: والدين بايد خود نيز به‌عنوان الگوي صحيح استفاده از فضاي مجازي عمل کنند. فرزندان تمايل دارند که رفتار والدين خود را الگو قرار دهند، بنابراين مهم است که والدين در استفاده از فناوري‌ها و اينترنت به‌صورت مسئولانه عمل کنند.
آيا مدرسه و معلم مي‌توانند در آموزش مهارت استفاده سالم از تکنولوژي نقش داشته باشند؟
مدارس بايد فرهنگ استفاده سالم از فناوري و فضاي مجازي را در ميان دانش‌آموزان ترويج کنند. اين مي‌تواند از طريق برگزاري کارگاه‌هاي آموزشي، سخنراني‌ها و ارائه مواد آموزشي باشد. ترويج فرهنگ مسئوليت‌پذيري در استفاده از فضاي مجازي به دانش‌آموزان کمک مي‌کند تا بدانند چگونه از اين فضا به نفع خود و جامعه استفاده کنند.
نظارت بر فعاليت‌هاي آنلاين دانش‌آموزان: مدارس مي‌توانند سيستم‌هايي براي نظارت بر استفاده دانش‌آموزان از اينترنت و دستگاه‌هاي ديجيتال در مدرسه ايجاد کنند. اين نظارت بايد به‌گونه‌اي باشد که از استفاده نادرست يا دسترسي به محتواي مضر جلوگيري شود. در عين حال، نظارت بايد به‌طور مناسبي انجام شود تا دانش‌آموزان احساس محدوديت يا ترس نکنند.
همکاري با والدين: مدارس بايد با والدين در مديريت استفاده از فضاي مجازي همکاري کنند. اين همکاري مي‌تواند از طريق برگزاري جلسات مشترک والدين و معلمان، ارسال اطلاعيه‌ها و راهنمايي‌ها در مورد نحوه مديريت فضاي مجازي در خانه و برگزاري کلاس‌هاي آموزشي مشترک باشد. اين نوع همکاري مي‌تواند باعث ايجاد يک رويکرد هماهنگ و يکپارچه در مديريت فضاي مجازي براي دانش‌آموزان شود.
ايجاد برنامه‌هاي حمايتي و مشاوره‌اي: مدارس بايد برنامه‌هاي مشاوره‌اي و حمايتي براي دانش‌آموزان ايجاد کنند تا آن‌ها در صورت بروز مشکلات آنلاين مانند سوءاستفاده يا اضطراب‌هاي ناشي از فضاي مجازي بتوانند کمک دريافت کنند. مشاوران مدرسه مي‌توانند به دانش‌آموزان راه‌حل‌هاي مفيد براي مقابله با مشکلات فضاي مجازي ارائه دهند.
نقش فعاليت‌هاي گروهي و ورزش در کاهش وابستگي به فضاي ديجيتال چيست؟
تقويت فعاليت‌هاي گروهي
شرکت در فعاليت‌هاي گروهي و تعاملات حضوري با دوستان و خانواده مي‌تواند جذابيت استفاده از گوشي را کاهش دهد. فعاليت‌هايي مثل:
ورزش‌هاي گروهي
کمپ‌هاي تفريحي
کلاس‌هاي هنري يا مهارت‌آموزي
چه پيامدهاي بلندمدتي براي نوجواناني که اعتياد ديجيتال دارند، وجود دارد؟
-پيامدهاي فردي
الف. احساس تنهايي و افسردگي
ب. اُفت تحصيلي
ج. تغيير سبک زندگي
?. پيامدهاي اجتماعي
الف. انزواطلبي
ب. بحران هويت
آيا تفاوتي بين اعتياد به شبکه‌هاي اجتماعي و بازي‌هاي ديجيتال وجود دارد؟
اعتياد به بازي‌هاي اينترنتي، صرف کردن وقت زياد در اينترنت براي انجام بازي، قمار، خريد يا تجارت. اين نوع اعتياد علاوه بر هدر دادن زمان فرد، منجر به مشکلات جدي مالي مي‌شود.
اعتياد به شبکه‌هاي اجتماعي اينترنت، استفاده مداوم از شبکه‌هاي اجتماعي مثل فيس‌بوک و توييتر و غيره. اين افراد مرتباً پروفايل خود را به‌روز کرده و پيام‌هايي با دوستان خود ردوبدل مي‌کنند.
چگونه مي‌توان گفت‌وگوي صادقانه با نوجوان درباره آسيب‌هاي فضاي ديجيتال را شروع کرد؟
بافرزندتان در مورد امنيت آنلاين صحبت کنيد
از زبان ساده و ابتدايي براي توضيح برخي از اتفاقات بدي که ممکن است در اينترنت رخ دهد و اينکه چرا هنگام استفاده از دستگاه‌هايمان مهم است مراقب باشيم، استفاده کنيد.
به آن‌ها کمک کنيد تا بفهمند اشتراک‌گذاري آنلاين چه چيزي اشکالي ندارد، چه چيزي خوب است و اشتراک‌گذاري با چه کساني اشکالي ندارد. اطلاعات شخصي همانند نام، شماره تلفن، آدرس مدرسه يا خانه و عکس‌هاي آن‌ها هرگز نبايد به صورت آنلاين به اشتراک گذاشته شود.
فضاي امني براي آن‌ها ايجاد کنيد تا در مواقع نگراني با شما صحبت کنند
به آن‌ها بگوييد که هميشه مي‌توانند در مورد هر چيزي که آن‌ها را نگران مي‌‌کند، با شما صحبت کنند، بدون اينکه احساس شرم داشته باشند يا دچار مشکل شوند. فرزندتان ممکن است از اين بترسد که اگر به شما اعتماد کند، گوشي را از او بگيريد يا مدت زمان استفاده از آن را برايش محدود کنيد.
اگر فرزند شما چيزي را ديده يا تجربه کرده است که در رسانه‌هاي اجتماعي يا يک وب سايت باعث ناراحتي او شده است، آن را گزارش کرده و مسدود کنيد. اکثر پلتفرم‌هاي رسانه‌هاي اجتماعي به شما امکان مي‌دهند يک شخص را مسدود کنيد تا محتواي او را نبينيد و او نتواند با شما تماس بگيرد يا براي شما پيام ارسال کند.
چه برنامه‌ها يا اپليکيشن‌هايي مي‌توانند به کنترل استفاده سالم از گوشي کمک کنند؟
. اپليکيشن Forest
يکي از اپليکيشن هاي بسيار جذاب و صد البته کاربردي در کنترل مدت زمان استفاده از گوشي و تبلت، اپليکيشن Forest است.
. اپليکيشن Off Time
.برنامه SPACE
. اپليکيشن Flipd مناسب (Android / ios
. اپليکيشن Quality Time
. اپليکيشن Moment
. اپليکيشن App Block
. اپليکيشن Anti Social
در پايان، سه توصيه عملي براي والدين و مربيان براي پيشگيري از اعتياد ديجيتال نوجوانان چيست؟
براي پيشگيري از اعتياد کودکان و نوجوانان به تکنولوژي، خانواده‌ها بايد رويکردي فعال و آگاهانه داشته باشند. اولين گام، تعيين زمان‌بندي مشخص براي استفاده از ابزارهاي ديجيتال است. والدين بايد با فرزندان خود در مورد محدوديت‌هاي زماني به توافق برسند و به صورت قاطع اما منطقي اين قوانين را اجرا کنند. ايجاد جايگزين‌هاي جذاب مانند ورزش، بازي‌هاي گروهي، کتابخواني و فعاليت‌هاي هنري مي‌تواند به کاهش وابستگي به تکنولوژي کمک کند. همچنين، اختصاص زمان‌هاي خانوادگي بدون استفاده از موبايل و تلويزيون، به تقويت ارتباطات خانوادگي و کاهش تمايل به فضاي مجازي مي‌انجامد.
انتهاي پيام/*