خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - برخي عادت‌هاي روزمره ما با تلفن همراه، از اسکرول بي‌وقفه تا اضطراب هنگام خاموش شدن گوشي، مي‌توانند نشانه‌هاي پنهان اضطراب و فشار رواني باشند؛ رفتارهايي که اغلب ناديده گرفته مي‌شوند اما مي‌توانند آينه‌اي از وضعيت ذهني و احساسي ما باشند.

به نقل از هاف پست، گوشي تلفن همراه شما فقط ابزاري براي ارتباط، اطلاع از وضعيت هوا يا دنبال‌کردن اخبار روز نيست؛ از نگاه متخصصان سلامت روان، شيوه استفاده ما از موبايل مي‌تواند آينه‌اي از وضعيت احساسي و رواني‌مان باشد. روان‌درمانگران مي‌گويند برخي عادت‌هاي به‌ظاهر ساده و روزمره در استفاده از تلفن همراه، گاهي نشانه‌هاي پنهان اضطراب هستند؛ نشانه‌هايي که اغلب ناديده گرفته مي‌شوند، اما مي‌توانند سرنخ‌هاي مهمي درباره آنچه در درون ما مي‌گذرد، ارائه دهند.
به گفته تاشا بيلي، روان‌درمانگر ساکن لندن و نويسنده کتاب «گفت‌وگوي واقعي: درس‌هايي از درمان درباره التيام و خوددوستي»، زماني که دچار اضطراب مي‌شويم، بدن وارد حالت «جنگ يا گريز» مي‌شود. از آنجا که تلفن همراه به بخش جدايي‌ناپذير زندگي ما تبديل شده، اين واکنش اغلب نخستين‌بار در رفتار ما با گوشي بروز پيدا مي‌کند. به بيان ديگر، اضطراب مي‌تواند خودش را از طريق صفحه‌نمايش کوچک موبايل نشان دهد.

در ادامه، به هفت عادت رايج در استفاده از تلفن همراه مي‌پردازيم که ممکن است نشانه‌اي از اضطراب پنهان يا فشار رواني عميق‌تر باشند.

اسکرول بي‌پايان و «دوم‌اسکرولينگ»
بسياري از افراد با اصطلاح «دوم‌اسکرولينگ» آشنا هستند؛ عادتي که به مرور مداوم اخبار نگران‌کننده، مطالب منفي يا موضوعات اضطراب‌آور در شبکه‌هاي اجتماعي و سايت‌هاي خبري اشاره دارد. اين رفتار، به‌گفته متخصصان، نه‌تنها مي‌تواند نشانه اضطراب باشد، بلکه در بسياري از موارد خود به تشديد آن دامن مي‌زند.

کري هاوارد، مددکار اجتماعي باليني و مربي اضطراب، توضيح مي‌دهد که افراد هنگام دوم‌اسکرولينگ به‌دنبال قطعيت و پاسخ هستند، اما در عمل، با بمباران ذهني از اطلاعات منفي، اضطراب خود را افزايش مي‌دهند. اين چرخه مي‌تواند باعث شود افکار نگران‌کننده تمام ذهن را اشغال کند و تمرکز بر ساير جنبه‌هاي زندگي دشوار شود.

جالب اينجاست که حتي اسکرول بيش از حد محتواي ظاهراً «مثبت» مانند ويدئوهاي سرگرم‌کننده يا پست‌هاي طنز هم مي‌تواند نشانه اضطراب باشد. در اين حالت، فرد از گوشي به‌عنوان ابزاري براي حواس‌پرتي و فرار از واقعيت‌هاي استرس‌زاي زندگي مانند فشار کاري يا مشکلات روابط استفاده مي‌کند.

جست‌وجوي مداوم پرسش‌هاي نگران‌کننده
در کنار دوم‌اسکرولينگ، «دوم‌سرچينگ» يا جست‌وجوي افراطي موضوعات اضطراب‌آور نيز رفتاري شايع است. افراد مضطرب اغلب دچار بيش‌هوشياري ذهني مي‌شوند و تمايل دارند همه چيز را بيش از حد تحليل کنند. اين وضعيت مي‌تواند به باز کردن ده‌ها تب مرورگر درباره بيماري‌ها، علائم جسمي، آينده روابط يا پيامدهاي بدترين سناريوهاي ممکن منجر شود.

به گفته بيلي، جست‌وجوهاي اينترنتي ما نشان مي‌دهند ذهن‌مان درگير چه دغدغه‌هايي است. آيا مدام علائم بيماري‌ها را بررسي مي‌کنيد؟ يا دائماً درباره زمان بهبود پس از يک جدايي عاطفي جست‌وجو مي‌کنيد؟ اين جست‌وجوها اغلب تلاشي براي يافتن تأييد، اطمينان يا راهنمايي هستند، اما گاهي اضطراب را بيشتر مي‌کنند.

استفاده از گوشي براي اجتناب از موقعيت‌هاي واقعي
برخي افراد از تلفن همراه به‌عنوان سپري براي فرار از تعاملات اجتماعي استفاده مي‌کنند. هاوارد مي‌گويد مراجعاني داشته که هنگام مواجهه با اضطراب اجتماعي، وانمود مي‌کنند در حال پاسخ‌دادن به پيام يا تماس هستند تا از گفت‌وگوي حضوري اجتناب کنند.

تصور کنيد در يک کافه نشسته‌ايد و فردي آشنا به سمت شما مي‌آيد؛ اگر فوراً گوشي را به دست مي‌گيريد تا از تعامل فرار کنيد، اين مي‌تواند نشانه‌اي از استفاده از موبايل به‌عنوان راهبرد اجتنابي باشد. همين الگو در محيط کار هم ديده مي‌شود؛ زماني که فرد براي فرار از پروژه‌اي استرس‌زا، مدام به گوشي پناه مي‌برد و کار را به تعويق مي‌اندازد.

ناتواني در کنار گذاشتن گوشي
وابستگي مداوم به تلفن همراه حتي در زمان ورزش، خواب يا جلسات کاري مي‌تواند نشانه اضطراب يا حتي نوعي هم‌وابستگي ناسالم باشد. اما ماهوني، درمانگر سلامت روان، مي‌گويد بسياري از افراد رابطه‌اي نابرابر و افراطي با گوشي خود دارند؛ رابطه‌اي که اگر موبايل «يک انسان» بود، قطعاً نگران‌کننده تلقي مي‌شد.

افراد مضطرب اغلب گوشي خود را دائماً چک مي‌کنند، حتي در موقعيت‌هايي که مناسب نيست. نتيجه اين رفتار، کاهش تمرکز، افزايش خستگي ذهني و حتي تخليه سريع باتري گوشي است؛ نشانه‌اي کوچک اما معنادار از وابستگي بيش از حد.

پاسخ فوري به اعلان‌ها
برخي افراد به‌محض دريافت هر اعلان، احساس اجبار براي پاسخ‌دادن دارند. اين رفتار مي‌تواند تلاشي ناخودآگاه براي کاهش اضطراب باشد، اما در عمل مرزهاي شخصي را از بين مي‌برد. فرد همواره در حالت آماده‌باش قرار مي‌گيرد و احساس مي‌کند بايد هميشه در دسترس باشد.

اين وضعيت مي‌تواند اضطراب را تشديد کند، زيرا انتظار پاسخ فوري چه از سوي ديگران و چه از سوي خود فرد به فشار رواني دائمي تبديل مي‌شود.

اجتناب از تماس تلفني
اگرچه شوخي‌هاي زيادي درباره علاقه نسل‌هاي جوان به پيامک به‌جاي تماس تلفني وجود دارد، اما پرهيز افراطي از تماس مي‌تواند نشانه اضطراب باشد. به گفته هاوارد، کاهش مهارت‌هاي ارتباطي حضوري و تلفني باعث مي‌شود برخي افراد تماس را تجربه‌اي دلهره‌آور بدانند و ترجيح دهند پشت صفحه گوشي پنهان شوند.

وحشت هنگام از کار افتادن گوشي
احساس نگراني شديد يا وحشت زماني که اينترنت قطع مي‌شود يا باتري گوشي تمام مي‌شود، مي‌تواند زنگ خطر باشد. البته اين موضوع شامل افرادي که براي امنيت خود مثلاً مسيريابي شبانه به گوشي وابسته‌اند، نمي‌شود. اما اگر اضطراب صرفاً به‌دليل ناتواني در چک‌کردن پيام‌ها يا شبکه‌هاي اجتماعي باشد، بهتر است مورد توجه قرار گيرد.

با خودتان مهربان باشيد
متخصصان تأکيد مي‌کنند که وابستگي اضطرابي به گوشي موضوعي شرم‌آور نيست. تلفن‌هاي هوشمند عمداً به‌گونه‌اي طراحي شده‌اند که توجه ما را به خود جلب کنند. بنابراين، احساس وابستگي تا حدي قابل درک است. در عين حال، مهم است با خودتان صادق باشيد و بپرسيد چگونه مي‌توانيد فاصله‌اي سالم با گوشي ايجاد کنيد و دوباره با خودتان ارتباط بگيريد.

راهکارهاي عملي براي کاهش وابستگي
برخي راهکارهاي ساده مي‌توانند به افزايش آگاهي و کاهش استفاده افراطي کمک کنند. براي مثال، ماهوني پيشنهاد مي‌کند يک کش مو دور گوشي بيندازيد؛ مانعي فيزيکي که باعث مي‌شود هر بار برداشتن گوشي آگاهانه‌تر باشد.

ايجاد مرزهاي مشخص نيز اهميت دارد؛ مانند محدود کردن زمان استفاده از برخي اپليکيشن‌ها، خاموش‌کردن اعلان‌ها پس از ساعات کاري يا حتي خاموش‌کردن گوشي براي يک ساعت در روز. اطلاع‌دادن به اطرافيان درباره اين مرزها مي‌تواند به مديريت انتظارات کمک کند.

مراقبت از خود و مديريت اضطراب
در نهايت، کاهش اضطراب فقط به مديريت گوشي محدود نمي‌شود. خواب کافي، تغذيه سالم، فعاليت بدني منظم و رسيدگي به سلامت روان نقش کليدي دارند. تمرين‌هايي مانند مديتيشن، نوشتن روزانه، گوش‌دادن به موسيقي آرام‌بخش و تنفس عميق مي‌توانند به تنظيم ذهن و بدن کمک کنند.

همچنين، مراجعه به متخصص سلامت روان در صورت نياز مي‌تواند گامي مهم باشد. همان‌طور که هاوارد تأکيد مي‌کند، هيچ‌کس مجبور نيست با اضطراب به‌تنهايي کنار بيايد. شناخت نشانه‌ها، از جمله آن‌هايي که در گوشي تلفن همراه پنهان شده‌اند، نخستين قدم براي بهبود و آرامش بيشتر است.
فرارو
انتهاي پيام/م