نگراني از پيري و ترس از کاهش تواناييها در دوران سالمندي ممکن است صرفاً يک احساس نباشد، بلکه اثر آن را ميتوان در بدن هم مشاهده کرد. يک پژوهش جديد نشان ميدهد زناني که بيشتر نگران پيري هستند، سريعتر نشانههاي پيري را در سطح سلولي نشان ميدهند.
به گزارش خبرگزاری زنان ایران - وبگاه سايتِکدِيلي در گزارشي آورده است:
ماريانا رودريگز (Mariana Rodrigues)، دانشجوي دکتراي دانشگاه نيويورک و نويسنده اول اين مطالعه که در مجله سايکونورواندوکرينولوژي/ Psychoneuroendocrinology منتشر شده، ميگويد: پژوهش ما نشان ميدهد که تجربيات ذهني ممکن است بر شاخصهاي عيني پيري اثر بگذارند. اضطراب ناشي از پيري فقط يک نگراني رواني نيست، بلکه ميتواند در بدن اثر بگذارد و پيامدهايي واقعي براي سلامت داشته باشد.
نگراني از پيري معمولاً حول ترس از کاهش تواناييهاي جسمي، بيماري و از دست دادن استقلال ميچرخد. پژوهشهاي قبلي نشان دادهاند که استرس رواني مداوم ميتواند از طريق تغييرات اپيژنتيکي (تغيير در عملکرد ژنها بدون تغيير در خود دياِناِي) بر پيري زيستي تأثير بگذارد.
چرا نگراني از پيري براي زنان مهمتر است؟
زنان ممکن است نگراني بيشتري درباره پيري داشته باشند که برخي دلايل آن عبارتاند از:
انتظارات اجتماعي درباره جواني و ظاهر؛
نگرانيهاي مرتبط با باروري و توليدمثل؛
نقشهاي چندگانه در ميانسالي از جمله مراقبت از والدين سالمند.
رودريگز توضيح ميدهد: زنان در ميانسالي ممکن است همزمان نقشهاي متعددي داشته باشند که مراقبت از والدين سالمند از آن جملهاند. آنها وقتي ميبينند اعضاي مسنتر خانواده بيمار ميشوند، نگران ميشوند که همان سرنوشت در انتظار آنها هم باشد.
اندازهگيري پيري در سطح مولکولي
پژوهشگران براي بررسي اين پديده، دادههاي ??? زن شرکتکننده در طرح پژوهشي طولانيمدت ميانسالي در آمريکا (MIDUS) را تحليل کردند. از شرکتکنندگان پرسيده شد چقدر نگران موارد زير هستند:
تغيير در ظاهر فيزيکي؛
افزايش مشکلات سلامتي؛
افزايش سن و ناتواني در فرزندآوري.
همچنين از نمونههاي خون آنان براي اندازهگيري پيري زيستي استفاده شد. پژوهشگران براي اين کار از دو ساعت اپيژنتيکي بهره گرفتند؛ اين ابزارهاي مولکولي با بررسي تغييرات شيميايي روي دياِناِي، سن واقعي بدن و سرعت پيري را اندازهگيري ميکنند:
DunedinPACE: سرعت پيري را در طول زمان ميسنجد؛
GrimAge2: ميزان آسيبهاي زيستي انباشتهشده مرتبط با پيري را تخمين ميزند.
نگراني از سلامت، بيشترين اثر را دارد
زناني که نگراني بيشتري درباره پيري داشتند، بر اساس معيار DunedinPACE، پيري سريعتري را نشان دادند. اين تغييرات ميتواند خطر کاهش تواناييهاي جسمي و بيماريهاي مرتبط با سن را در آينده افزايش دهد.
در ميان انواع نگرانيها، ترس از کاهش سلامتي بيشترين ارتباط را با پيري سريعتر نشان داد. در مقابل، نگراني درباره ظاهر يا باروري ارتباط معناداري نداشت. پژوهشگران معتقدند اين احتمالاً به اين دليل است که نگرانيهاي سلامتي با افزايش سن ادامه مييابند، در حالي که نگرانيهاي مربوط به زيبايي و باروري معمولاً کاهش مييابند.
نقش رفتارهاي ناسالم در اين رابطه
آدولفو کوواس (Adolfo Cuevas)، دانشيار دانشگاه نيويورک و نويسنده ارشد مطالعه، ميگويد: پژوهش ما نشان ميدهد اضطراب از پيري يک عامل رواني قابل اندازهگيري و تغيير است که به نظر ميرسد زيستشناسي پيري را شکل ميدهد.
پژوهشگران تأکيد ميکنند که اين مطالعه يک تصوير مقطعي ارائه ميدهد و نميتواند نقش عوامل ديگر را رد کند. رفتارهاي ناسالمي که افراد براي مقابله با اضطراب بهکار ميبرند (مانند سيگار کشيدن يا مصرف الکل) ممکن است ارتباط بين نگراني از پيري و تسريع در پيري را توضيح دهند. وقتي پژوهشگران تحليل خود را براي کنترل اين رفتارها تنظيم کردند، ارتباط بين نگراني از پيري و پيري اپيژنتيک کاهش يافت و ديگر معنادار نبود.
گام بعدي در پژوهش
براي اينکه مشخص شود اين نوع اضطراب چگونه در طول زمان بر پيري تأثير ميگذارد، به مطالعات بيشتري نياز است. اين يافتهها ميتواند به متخصصان سلامت کمک کند تا بهترين راههاي حمايت از افرادي که نگراني از پيري را تجربه ميکنند، شناسايي و آسيبهاي مرتبط با آن را کاهش دهند.
سخن پاياني
رودريگز تأکيد ميکند: پيري تجربهاي جهاني است. ما بايد بهعنوان يک جامعه گفتوگويي را آغاز کنيم درباره اينکه چگونه از راه هنجارها، عوامل ساختاري و روابط بينفردي خود، با چالشهاي پيري مواجه ميشويم.
شايد اين پژوهش يادآوري کند که ذهن و بدن آنقدرها هم که فکر ميکنيم از هم جدا نيستند. نگراني از پيري، اگر مهار نشود، ممکن است خود، پيري را تسريع کند.
ايرنا
انتهاي پيام/م