خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - راه شهدا تنها در میدان‌های نبرد شکل نگرفت، بلکه در قلب‌ها و دستان زنانی ادامه یافت که با ایمان، عشق و مسئولیت، پیام ایثار را به زندگی روزمره آوردند. از مادران و همسران شهدا که با صبر و استقامت، یاد عزیزانشان را زنده نگه داشتند، تا زنان معلم، پرستار، هنرمند و فعال اجتماعی که در هر عرصه‌ای با تلاش و حضور خود، فرهنگ مقاومت و عزت را به نسل‌های بعدی منتقل کردند؛ همه آنان روایتگران یک حقیقت بزرگ‌اند. راه شهید تنها یک خاطره نیست، بلکه چراغی است که زنان جامعه با گام‌های استوار خود آن را روشن نگه داشته‌اند. این گفت‌وگو تلاشی است برای شنیدن صدای زنانی که با قلب‌هایشان، حافظان واقعی آرمان‌های شهدا هستند.
سلام و عرض ادب. بسیار سپاسگزارم که وقت خود را برای این گفت‌وگو در اختیار ما قرار دادید. لطفاً خودتان را معرفی بفرمایید.
بسم‌الله الرحمن الرحیم. سلام عرض می‌کنم خدمت شما. بنده اکرم‌السادات میرغفاری هستم، متولد ۱۳ آبان ۱۳۵۹، خواهر شهید سید مجتبی میرغفاری. فرمانده پایگاه بسیج زینبیه هستم که این پایگاه به نام شهید سید مجتبی میرغفاری نام‌گذاری شده است.
داشتن عنوان «خواهر شهید» برای شما چه احساسی دارد؟ فکر می‌کنید این عنوان چه مسئولیتی بر دوش شما گذاشته است؟
به نظر من، حتی اگر برادرم به شهادت نرسیده بود نیز همین پاسخ را ارائه می‌دادم؛ چرا که شهدا و افرادی مانند سید مجتبی تنها برای خانواده خود به جبهه نرفتند، بلکه برای کل جامعه جانفشانی کردند. بنابراین امروز وظیفه‌ای خواهرانه بر عهده همه زنان ایران وجود دارد و آن، پاسداری از خون شهداست. ما با الگو گرفتن از حضرت زینب (س) موظف هستیم پیام و رسالت خون شهدا را به گوش جهانیان برسانیم؛ رسالتی که محدود به کشور خودمان نیست. به‌عنوان یک زن ایرانی، وظیفه داریم پیام «هیهات من‌الذله» را به جهانیان منتقل کنیم تا بدانند هرگز زیر بار ذلت و زورگویی کشورهای دیگر نخواهیم رفت. حقیقتاً عنوان «خواهر شهید» برای من مایه افتخار است و از اینکه در محافل مختلف با این عنوان معرفی می‌شوم، احساس غرور می‌کنم.
نگاه مردم نسبت به این عنوان چگونه بوده است؟ آیا احساس می‌کنید جامعه از شما به‌عنوان خواهر شهید انتظاری دارد؟
از دست دادن عزیزان در عرصه ظاهری بسیار دشوار است و فقدان، همواره با اندوه همراه است؛ اما هنگامی که این فقدان با مفهوم شهادت همراه می‌شود، نوعی تعالی و رشد معنوی در آن شکل می‌گیرد که موجب افتخار می‌شود. در واقع، دو بُعد متضاد در کنار هم قرار می‌گیرند؛ اندوه از یک‌سو و افتخار از سوی دیگر. این احساس را به‌خوبی در جامعه درک کرده‌ام و باور دارم مردم، فارغ از محل زندگی‌شان، برای این عنوان جایگاه ویژه‌ای قائل‌اند؛ مگر افرادی که واقعاً دچار وطن‌فروشی فکری شده و به عظمت این مفاهیم پی نبرده باشند.
به نظر شما نقش‌تان در حفظ و تداوم راه شهدا چیست؟
به اعتقاد من، وظیفه اصلی ما تلاش بیشتر در عرصه‌های فرهنگی است؛ حداقل کاری که می‌توان انجام داد، آگاه‌سازی نوجوانان و تبیین راه و سبک زندگی شهدا برای آنان است. خانواده‌های شهدا، به دلیل زندگی نزدیک با این عزیزان، می‌توانند مؤثرتر از هر منبع دیگری این مفاهیم را به جامعه منتقل کنند. بیان خاطرات، اخلاق و شیوه زندگی شهدا از زبان خانواده‌هایشان، بسیار تأثیرگذارتر از معرفی صرف کتاب‌هاست. زمانی که من برای فرزندان خود یا در یک مدرسه درباره برادرم، شرایط زندگی، اخلاق و رفتار او صحبت می‌کنم، این مطالب عمیق‌تر در دل مخاطب می‌نشیند. البته کتاب و روایت شفاهی مکمل یکدیگرند و بیان این موارد را وظیفه خود می‌دانم؛ چرا که اثرگذاری بیشتری خواهد داشت.
به نظر شما صبر، ایستادگی و سبک زندگی زنان چه میزان در تداوم راه شهدا تأثیرگذار است؟
در جامعه امروز مشاهده می‌کنیم که کشورهای غربی گاه سال‌ها زمان صرف می‌کنند تا یک اسطوره ساختگی را به نسل جوان القا کنند. واقعاً جای تأسف است اگر ما نتوانیم از شهدای خود که اسطوره‌های حقیقی جامعه هستند، برای نسل‌های آینده سخن بگوییم. مادران و همسران شهدا، جانبازان و آزادگان با صبر و استقامت خود فضایی ایجاد کرده‌اند که مردان جامعه بتوانند با عزم و قدرت بیشتری در عرصه‌های جهاد حضور یابند. این صبر و پایداری تأثیر بسیار عمیقی دارد و همین مقاومت‌ها، جریان شهادت را زیباتر و ماندگارتر جلوه داده است.
در شرایط کنونی، زنان چگونه و با چه روش‌هایی می‌توانند فرهنگ شهدا را حفظ و منتقل کنند؟
در دنیای امروز و با گسترش فضای مجازی که سرشار از اطلاعات گوناگون است، افراد می‌توانند در مسیرهای مختلفی حرکت کنند. با این حال، نمونه‌های بسیاری داریم از کسانی که در همین فضا زیسته‌اند، اما به دلیل تربیت صحیح در دامان مادران صالح و داشتن الگوهای درست مانند شهدا و ائمه اطهار (ع)، مسیر صحیح را انتخاب کرده‌اند. بنابراین ما به‌عنوان زنانی که در جامعه امروز زندگی می‌کنیم، باید ابتدا خود با این سبک زندگی آشنا شویم و روش تربیتی مادرانی را بررسی کنیم که فرزندانشان در این شرایط به چنین جایگاهی رسیده‌اند. سپس با الگو گرفتن از این بزرگان، فرزندانی تربیت کنیم که بتوانند راه و هدف شهدا را ادامه دهند.
نمونه‌های امروزی این الگوها بسیارند؛ از جمله شهید حججی که با شجاعت در برابر دشمن ایستاد و شهید آرمان علیوردی که با وجود سن کم، حضوری مؤثر در میدان داشت. در مقابل، می‌توان افرادی را نیز دید که در شرایط مشابهی رشد کرده‌اند، اما به دلیل تفاوت در تربیت و الگوها، مسیر نادرستی را انتخاب کرده‌اند. این تفاوت‌ها نشان می‌دهد الگوی صحیح و تربیت درست، نقش تعیین‌کننده‌ای در سرنوشت افراد دارد.
به‌عنوان سخن پایانی، در راستای انجام وظیفه تداوم راه شهدا که بر عهده زنان انقلابی و مسلمان است، چه توصیه‌ای دارید؟
باید بدانیم که شهدا برای احیای دین، از همه چیز خود گذشتند و این فداکاری‌ها نتیجه ولایت‌مداری آنان بود. در وصیت‌نامه‌های شهدا نیز بر پایبندی به ولایت فقیه تأکید شده است. بنابراین در درجه نخست، باید این باور را در ذهن داشته باشیم که احیای دین در گرو پذیرش و تبعیت از ولایت فقیه است و باید در کنار ایشان بایستیم تا پرچم جمهوری اسلامی برافراشته بماند. شهدا با نثار خون خود این پرچم را حفظ کردند و ما حق نداریم نسبت به این مسئله بی‌تفاوت باشیم. وظیفه ماست که وصیت‌نامه‌ها و زندگی شهدا را به‌دقت مطالعه کنیم، شیوه‌های تربیتی خانواده‌های آنان را بشناسیم و در زندگی خود به کار بگیریم. باید تبیین و روایت‌گری کنیم؛ چرا که اگر در این عرصه کوتاهی کنیم، فرهنگ غربی به‌راحتی بر ذهن و فکر فرزندان ما تأثیر می‌گذارد و مفاهیم و نمادهایی غیرواقعی را جایگزین ارزش‌های اصیل می‌کند. اگر می‌بینیم نسل جوان به‌تدریج به این الگوهای نادرست گرایش پیدا می‌کند، نتیجه کم‌کاری ماست و باید هرچه سریع‌تر اقدام کنیم. در غیر این صورت، وظیفه خود را در قبال فداکاری شهدا انجام نداده‌ایم. وظیفه منِ نوعی، به‌عنوان خواهر شهید و فردی فعال در عرصه فرهنگی، پاسداری از خون شهداست؛ و پاسداری یعنی صرف وقت، اندیشه، انگیزه و هدف‌گذاری، چرا که در صورت کوتاهی، مسئول پیامدهای نفوذ فرهنگی بیگانه خواهیم بود.
خبرنگار حسینی - بسیجی ناحیه مقاومت حیبب - تهران بزرگ