خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - استان تهران -انتظار ظهور، مفهومی نیست که فقط به آینده‌ای دور و نامعلوم گره خورده باشد؛ بلکه حقیقتی زنده و جاری در زندگی امروز ماست. در نگاه شیعه، انتظار به معنای سکون و دست روی دست گذاشتن نیست، بلکه نوعی آمادگی دائمی برای تحقق عدالت الهی است. این آمادگی، پیش از آنکه در میدان‌های بزرگ اجتماعی و سیاسی شکل بگیرد، از دل انسان‌ها آغاز می‌شود؛ و انسان‌ها، پیش از هر جا، در دامان زنان پرورش می‌یابند.

زن، به‌عنوان نخستین مربی انسان، نقشی بنیادین در ساختن آینده دارد. خانه، اولین مدرسه است و مادر، اولین معلم. بسیاری از باورها، ارزش‌ها و نگرش‌هایی که شخصیت انسان را شکل می‌دهند، نه در کلاس درس، بلکه در فضای عاطفی و تربیتی خانواده ساخته می‌شوند. از همین رو، اگر قرار است نسلی «منتظر» و «انقلابی» برای عصر ظهور تربیت شود، این مسیر از آگاهی و نقش‌آفرینی زنان آغاز خواهد شد.

انتظار واقعی، در رفتار و سبک زندگی نسل منتظر معنا پیدا می‌کند. انسانی که منتظر است، نسبت به ظلم بی‌تفاوت نیست، عدالت‌خواه است، مسئولیت اجتماعی دارد و در برابر ناحق سکوت نمی‌کند. این ویژگی‌ها، بیش از آنکه با آموزش مستقیم منتقل شوند، از طریق الگوگیری شکل می‌گیرند. کودکی که در فضای صداقت، احترام، شجاعت و امید رشد می‌کند، به‌صورت طبیعی به انسانی مسئول و دغدغه‌مند تبدیل می‌شود.

در این میان، زنان با رفتار روزمره خود، بدون آنکه سخنرانی کنند یا شعار بدهند، مفاهیم عمیقی را به نسل آینده منتقل می‌کنند. مادری که در برابر ناعدالتی حساس است، مادری که حق‌طلبی را با عمل می‌آموزد و مادری که امید به آینده را زنده نگه می‌دارد، در حقیقت در حال تربیت نسلی است که می‌تواند زمینه‌ساز ظهور باشد. چنین تربیتی آرام است، اما ریشه‌دار؛ بی‌صداست، اما اثرگذار.

از سوی دیگر، تربیت نسل منتظر بدون روحیه انقلابی ناقص است. انقلابی‌بودن، صرفاً به معنای حضور در صحنه‌های سیاسی یا تکرار شعارها نیست؛ بلکه نوعی نگاه عمیق به زندگی است. نگاه کسی که وضع موجود ناعادلانه را طبیعی نمی‌پذیرد و همواره به اصلاح، رشد و تعالی می‌اندیشد. این روحیه، از کودکی و در بستر خانواده شکل می‌گیرد. زن آگاه می‌تواند با تشویق فرزندان به پرسشگری، مسئولیت‌پذیری و شجاعت در بیان حق، بذر این نگاه انقلابی را در جان آن‌ها بکارد.

تاریخ اسلام نیز به‌روشنی گواه این حقیقت است که زنان، همواره نقش‌آفرینان اصلی در تحولات بزرگ بوده‌اند. حضرت زهرا(س) با روشنگری و دفاع از ولایت، و حضرت زینب(س) با تبیین حقیقت عاشورا، نشان دادند که زن مسلمان می‌تواند جریان‌ساز، آگاه و اثرگذار باشد. این الگوها به ما می‌آموزند که زن در اندیشه اسلامی، نه عنصری منفعل، بلکه نیرویی تمدن‌ساز است؛ نیرویی که می‌تواند مسیر تاریخ را تغییر دهد.

در نهایت، اگر ظهور را یک وعده الهی بدانیم که تحقق آن نیازمند آمادگی انسانی است، باید بپذیریم که این آمادگی از خانه‌ها آغاز می‌شود. تربیت نسل منتظر و انقلابی، مأموریتی خاموش اما سرنوشت‌ساز است که بخش بزرگی از آن بر دوش زنان قرار دارد. شاید زمان ظهور در اختیار ما نباشد، اما ساختن انسان‌هایی شایسته عصر ظهور، مسئولیتی است که امروز بر عهده ماست.

هر مادری که انسانی آگاه، عدالت‌خواه و امیدوار تربیت می‌کند، در حقیقت گامی در مسیر زمینه‌سازی برای ظهور برداشته است. و این، نقشی است که نشان می‌دهد آینده، بیش از آنکه در میدان‌های بزرگ رقم بخورد، در دل خانه‌ها و در دستان زنان ساخته می‌شود.