خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - منیره غلامی توکلی - می گویند سنگ بزرگ نشانه نزدن است اما دشمنان انقلاب اسلامی در سال جاری هر سنگی که داشتند برداشتند و پرتاب کردند. از جنگ مستقیم تا جنگ رسانه ای. از فشار اقتصادی تا عملیات روانی. اگر کسی فقط تیترهای این سال را کنار هم بگذارد شاید تصور کند جامعه ای که این حجم از فشار را تجربه کرده باید به سمت انفعال برود. اما آنچه در میدان رخ داد روایت دیگری داشت.
در تیرماه و در حالی که مذاکراتی در جریان بود حمله نظامی اسرائیل با حمایت آشکار آمریکا رخ داد. تحلیلگران غربی بعد از آن نوشتند که هدف ایجاد شوک امنیتی در داخل ایران بوده است. شهادت فرماندهان نظامی و غیرنظامیان و کودکان اتفاقی نبود که جامعه بتواند به سادگی از کنار آن عبور کند. اما همان روزها تصاویر تشییع شهدا و همدلی عمومی نشان داد که جامعه ایرانی در لحظات بحران به سمت انسجام حرکت می کند نه فروپاشی. شاید این همان چیزی بود که رهبر انقلاب سال ها پیش درباره آن گفتند که ملت ایران در بزنگاه ها چهره واقعی خود را نشان می دهد.
چندی بعد اعتراضات صنفی شکل گرفت. اعتراض هایی که می توانست در مسیر طبیعی خود باقی بماند اما ناگهان جریان های سلطنت طلب و شبکه های برانداز آن را به سمت خشونت سوق دادند. خود برخی رسانه های خارجی نیز بعدها اعتراف کردند که گروه هایی در خارج از کشور تلاش کردند اعتراض اقتصادی را به آشوب تبدیل کنند. نتیجه چه شد. حمله به مردم عادی. آتش زدن اموال عمومی. تخریب مساجد و امامزاده ها. حتی قرآن سوزی در برخی نقاط که برای بسیاری از مردم فراتر از یک اقدام سیاسی بود و به معنای حمله به هویت معنوی تلقی شد.
در چنین فضایی مردم در ۲۲ دی ماه به خیابان آمدند. شاید بسیاری از تحلیلگران خارجی انتظار چنین واکنشی را نداشتند. اما همان حضور نشان داد که هنوز میان مردم و روایت رسانه های خارجی فاصله زیادی وجود دارد. اینجا باید به یک نکته مهم توجه کرد. دشمن همیشه روی کاهش مشارکت مردمی حساب ویژه باز می کند. گزارش های اندیشکده های غربی بارها تأکید کرده اند که مشروعیت نظام را از میزان حضور خیابانی در مناسبت هایی مثل ۲۲ بهمن می سنجند.
امسال تفاوت در همین نقطه است. جامعه ایرانی یک سال پرتنش را پشت سر گذاشته است. جنگ دوازده روزه. تهدید مستقیم علیه اصل ولایت فقیه. بمباران مراکز هسته ای و تلاش برای ایجاد ترس در منطقه. همه اینها قرار بود تصویری از ایرانِ ضعیف بسازد. اما واقعیت این است که علم و فناوری با بمباران از بین نمی رود. رهبر انقلاب در پیام اخیر خود بر این نکته تأکید کردند که مهم ترین سرمایه کشور وحدت مردم است. عبارتی که ایشان از آن با عنوان وحدت مقدس یاد کردند.
اگر به تاریخ انقلاب نگاه کنیم می بینیم که هر زمان فشار خارجی افزایش یافته حضور مردم نیز پررنگ تر شده است. سال های دفاع مقدس نمونه روشن آن است. همان جمله معروف امام خمینی که گفتند این مردم ولی نعمت ما هستند فقط یک شعار نبود بلکه توصیف یک واقعیت اجتماعی بود. نظام سیاسی در ایران بدون حضور مردم معنا ندارد و دشمن دقیقاً همین نقطه را هدف گرفته است.
کمپین های رسانه ای اخیر برای تحریم جشنواره فجر یا دعوت به عدم حضور در راهپیمایی را باید در همین چارچوب دید. ایجاد حس بی تفاوتی. القای این تصور که حضور خیابانی بی اثر است. اما تجربه سال های گذشته نشان داده که چنین پروژه هایی اغلب در فضای مجازی بزرگ می شوند و در میدان واقعی نتیجه دیگری رقم می خورد.
یکی از تفاوت های نمادین ۲۲ بهمن امسال می تواند بازگشت به همان مکان هایی باشد که در اغتشاشات هدف خشم قرار گرفتند. مساجد. امامزاده ها. میدان هایی که همیشه نقطه آغاز حرکت های مردمی بوده اند. وقتی مردم از دل مسجد به خیابان می آیند پیام متفاوتی ارسال می کنند. پیامی که می گوید سیاست در ایران بدون معنویت تعریف نمی شود.
شاید برخی بگویند چرا این راهپیمایی تا این اندازه مهم شده است. پاسخ ساده است. زیرا دشمن آن را مهم می داند. هر سال قبل از ۲۲ بهمن رسانه های خارجی درباره میزان مشارکت تحلیل منتشر می کنند. برای آنان این روز یک شاخص سیاسی است نه فقط یک مراسم تاریخی. بنابراین طبیعی است که برای کاهش حضور تلاش کنند.
اما مردم ایران بارها نشان داده اند که تصمیم خود را مستقل از روایت های بیرونی می گیرند. اگر امسال حضور گسترده باشد پیام آن فقط برای داخل نیست بلکه برای منطقه نیز خواهد بود. پیامی که می گوید پس از یک سال پر از تهدید هنوز سرمایه اجتماعی انقلاب فعال است.
می گویند درختی که ریشه دارد از طوفان نمی ترسد. شاید ۲۲ بهمن امسال فرصتی باشد برای دیدن همین ریشه ها. ریشه هایی که در سخت ترین سال ها خود را نشان می دهند. مردمی که بار دیگر تصمیم می گیرند روایت آینده را خودشان بنویسند نه آنهایی که از هزاران کیلومتر دورتر برایشان نسخه می پیچند.
انتهای پیام/*