خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - لرستان مریم رنجبر؛درمانگر تخصصی کودک و نوجوان اظهار داشت: مهمترین دلیل روانی مشارکت نوجوانان در اعتراضات و اغتشاشات این است که هیچ نوجوانی فقط با یک دلیل وارد خیابان نمی‌شود؛ معمولا یک ترکیب از احساس بی عدالتی نیاز به دیده شدن و پاسخ به تحقیر او را به سمت رفتارهای جمعی می‌برد.
وی افزود: نوجوان وقتی تجربه می‌کند که صدایش شنیده نمی‌شود یا با او مثل یک فرد ناتوان رفتار می‌شود خشمش فقط نسبت به یک موقعیت نیست بلکه به یک انرژی جمعی تبدیل می‌شود. در این سن کوچکترین بی احترامی می‌تواند تبدیل شود به یک جرقه هویتی و نوجوان می‌خواهد ثابت کند که من هستم و من مهم می باشم .
مشاور تربیتی عنوان کرد : نیاز به هویت یابی نقش مهمی دارد و نوجوان به دنبال این است که بفهمد من چه کسی هستم و جایگاه من کجاست. حضور در جمع‌های معترض برای بعضی‌ها به یک برچسب هویتی مثل شجاع ؛ متفاوت؛ آگاه ؛ مطالبه گر تبدیل می‌شود.
وی بیان کرد : گاهی ریشه ماجرا در زخم‌های قدیمی‌تر مثل تحقیر در مدرسه ، مقایسه‌های مداوم در خانه یا احساس نادیده گرفته شدن است؛ در این حالت اعتراض بیرونی در واقع فریاد درونی است.
رنجبر گفت: در نگاه دینی کرامت انسان اصل است و هرجا نوجوان احساس کند کرامتش نادیده گرفته شده واکنش نشان می‌دهد اما واکنش هیجانی همیشه به مسیر درست نمی‌رود.
وی با تاکید براینکه فضای مجازی چگونه بر تصمیم نوجوانان اثر می‌گذارد تصریح کرد : فضای مجازی برای نوجوان فقط یک ابزار نیست بلکه یک زیست جهان است. در این فضا آگاهی سریع اما سطحی ، تحریک هیجانی شدید، اثر گله‌ای و ترس از جا ماندن به عنوان سه اتفاق همزمان رخ می‌دهد.
رنجبر با بیان این که دانش‌آموزی که در حالت عادی از بحث با معلم هم می‌ترسد بعد از دیدن ده‌ها استوری ناگهان احساس می‌کند وظیفه دارد در خیابان باشد گفت : نوجوان در چند دقیقه در معرض حجم زیادی از روایت‌ها قرار می‌گیرد اما این آگاهی عمیق نیست بیشتر فوری و احساسی است. ویدئوهای کوتاه موسیقی‌های حماسی و محتواهای تکراری سیستم هیجانی را فعال می‌کند و فرصت فکر کردن آرام را کم می‌کند. وقتی نوجوان می‌بیند همسن‌ و سال های او در یک فضا حضور دارند احساس می‌کند اگر نرود عقب مانده یا ترسو تلقی می‌شود.
وی با اشاره به نقش مصرف مواد مخدر یا الکل اذعان داشت: این موضوع قبل از حضور در موقعیت پرخطر دو وجه دارد؛ برخی نوجوانان برای کاهش ترس و افزایش جسارت از مواد یا الکل استفاده می‌کنند. این کار بازداری را پایین می‌آورد و احتمال رفتارهای تکانشی و درگیری را بالا می‌برد؛ برای بعضی‌ها مصرف مواد بعد از وقایع به یک مکانیسم مقابله‌ای ناسالم برای فرار از اضطراب یا احساس گناه تبدیل می‌شود. به جای پردازش سالم تجربه آن را بی حس می‌کنند؛ در هر دو حالت مصرف مواد آسیب را چند برابر می‌کند.
رنجبر در پاسخ به این سوال که کدام یک از نوجوانان بیشتر در معرض مشارکت هستند بیان کرد : چند گروه نسبت به بقیه آسیب پذیرترهستند از جمله نوجوانانی با رابطه ضعیف با والدین ،فرزندان خانواده‌های پرتنش یا طلاق ، نه به خاطر طلاق بلکه به خاطر نبود امنیت عاطفی؛ نوجوانانی که هویتشان را از گروه همسالان می‌گیرند ؛ این‌ها بیشترین احتمال رفتارهای جمعی تکانشی را دارند.
وی ادامه داد: و دسته سوم نوجوانان با عزت نفس پایین هستند ؛ اعتراض برایشان به فرصتی برای اثبات ارزشمندی تبدیل می‌شود ؛ نوجوانانی که تجربه تحقیر یا بی عدالتی داشته‌اند ؛ این تجربه‌ها مثل باروت عمل می‌کند.به عنوان مثال دانش‌آموزی که سال‌ها در مدرسه برچسب بی عرضه خورده در یک جمع معترض ناگهان احساس می‌کند قهرمان است
رنجبر در ادامه با اشاره به نقش والدین در راهنمایی فرزندان بیان کرد: چند اقدام کاملا کاربردی ازجمله گفت‌وگوی واقعی نه نصیحت وجود دارد؛ هر شب ده دقیقه گفت‌وگوی بدون قضاوت فقط شنیدن؛ مشارکت دادن نوجوان در تصمیم‌های کوچک اعتماد به نفس آنها را بالا می برد ؛ وقتی نوجوان در خانه احساس اثرگذاری کند کمتر دنبال اثرگذاری هیجانی بیرون می‌رود زمانی که من نظر فرزند را در مورد موضوعات مختلف جویا می شوم به او مسئولیتی می سپارم با این اقدامات پیامی که به او می دهم این است که تو برای من مهم هستی تو موجود ارزشمندی هستی این حس تعلق و ارزشمندی می دهد و برای جلب توجه سراغ رفتارهای پر خطر نمی رود.
وی افزود :والدی که خودش مهارت آموزش مدیریت هیجان در موقعیت‌های واقعی خود را تقویت نکرده است نباید از فرزندش انتظار داشته باشد که بتواند در واقع لزوم خویشتن دار باشد مثال معروفی که من همیشه درکارگاه هایم برای والدین مطرح می کنم بچه ها میبنند یاد می گیرند و تکرار می کنند.
انتهای پیام/*