خبرگزاری زنان ایران

به گزارش خبرگزاری زنان ایران - نجمه صالحی، مدرس حوزه و دانشگاه نوشت: مکه حال‌وهوای دیگری دارد. نه از آن جهت که شهر می‌داند چه در راه است، بلکه چون «خانه» بی‌قرار می‌شود.
در منابع تاریخی، همه‌ی رخدادها با یک وزن ثبت و ضبط نشده‌اند. بعضی وقایع فقط «گزارش» و بعضی دیگر هرچند کوتاه و کم‌سروصدا ثبت شده‌اند اما بعدها معلوم می‌شود که نسبت مفاهیم را در تاریخ دینی تغییر داده‌اند.
مورخان معمولاً به جنگ‌ها، بیعت‌ها و اعلان‌ها حساس‌ترند تا به لحظه‌هایی که در سکوت رخ می‌دهند؛ اما تاریخ، بارها نشان داده است که گاهی یک واقعه‌ی بی‌اعلام، از ده‌ها خطبه و حادثه، اثرگذارتر است.
قرن‌ها پیش، رخدادی در زمان و مکان، رقم خورد که تعیین‌کننده بود در بازتعریف نسبت «خانه»، «انسان» و «قداست» در حافظه‌ی تاریخی اسلام.

مکه، سنگ‌هایی داشت که آفتاب را پس می‌زدند و شب‌ها سرمای تاریخ را در خود نگه می‌داشتند. در بین همین سنگ‌ها اتفاقی افتاد که وزن و صدای جهان را عوض کرد، نه با شیپور، نه با اعلام، نه با معجزه‌ای پر سر و صدا، فقط با شکافی آرام، آن‌قدر آرام که اگر هوشیاری نباشد گمان می‌رود که همیشه آن‌جا بوده است.
ماه رجب که می‌رسد، مکه حال‌وهوای دیگری دارد. نه از آن جهت که شهر می‌داند چه در راه است، بلکه چون «خانه» بی‌قرار می‌شود. کعبه ایستاده، اما ایستادنش شبیه انتظار است. دیوارها ساکت‌ هستند، اما این سکوت، سکوتِ پیش از گفتنِ یک راز بزرگ است.
فاطمه بنت اسد زنی است از همین شهر؛ نه پیامبر است، نه حاکم و نه صاحب ادعا. فقط مادری است که سنگینی امانتی ناشناخته را در وجودش حس می‌کند. نه درد او را می‌کِشد، نه فریاد. انگار چیزی درونش می‌گوید: «راه از این‌جا نمی‌گذرد… باید گشوده شود.»

و ناگهان، دیوار، دیوار نمی‌ماند. نه دری بوده، نه قفلی، نه آیینی برای ورود. خانه، خودش راه می‌دهد. خانه‌ای که همیشه محل ورود انسان‌ها بوده، این‌بار انسان را در خود می‌پذیرد تا انسانی دیگر از دلش بیرون بیاید.
در آن لحظه، کعبه گهواره‌ی حقیقت است و جهان نمی‌فهمد که از این پس، عدالت، شجاعت و توحید، نسبی تازه پیدا کرده‌اند: نسبی که از دل سنگ آغاز شده است.
شاید هنوز هم هر وقت حقیقت جایی متولد می‌شود، اول دیوارهای عادت‌اند که باید ترک بردارند.